นายสมชาย (จำเลยที่ 1) ได้พำนักอาศัยในบ้าน ซึ่งตั้งอยู่บนที่ดินของนางสาวมาลี (โจทก์) ตลอดมานับแต่ที่เคยได้รับอนุญาตจากเจ้าของเดิม คือนางสมศรี ซึ่งเป็นผู้ขายที่ดินให้นางสาวมาลีในภายหลัง

อย่างไรก็ตาม บัดนี้นางสาวมาลีไม่ประสงค์จะให้นายสมชายอาศัยหรือใช้ประโยชน์อีกต่อไป แต่นายสมชายก็หาได้ใส่ใจไม่ และยังคงพำนักอาศัยในบ้านดังกล่าวตามเดิม ทั้งยังให้เพื่อนชื่อนายเอก (จำเลยที่ 2) เข้ามาช่วยซ่อมแซมบ้านที่ทรุดโทรม นางสาวมาลีจึงยื่นฟ้องทั้งนายสมชายและนายเอก เป็นคดีอาญาในข้อหาร่วมกันบุกรุก

ทนายความควรต่อสู้ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำความผิดอาญาฐานบุกรุก โดยชี้ให้ศาลเห็นว่า:

มูลนิธิ "จอมพลัง" (โจทก์) เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการชุดเก่าของมูลนิธิจำนวน 7 คน (จำเลย) โดยบรรยายฟ้องว่า จำเลยเหล่านี้ได้ร่วมกันทำสัญญาจัดซื้อที่ดินของมูลนิธิโดยฝ่าฝืนหรือผิดระเบียบภายในของมูลนิธิอย่างจงใจในปี 2555 ทำให้มูลนิธิได้รับความเสียหายเป็นเงิน 5 ล้านบาท ทั้งนี้โจทก์ทราบถึงความเสียหายและการกระทำของจำเลยในวันที่ 1 มีนาคม 2556 และได้ยื่นฟ้องคดีนี้ในวันที่ 15 พฤษภาคม 2562

คำฟ้องโจทก์บรรยายข้อเท็จจริงที่แจ้งชัดถึงการที่จำเลยจงใจทำสัญญากับบุคคลภายนอกโดยผิดระเบียบ และขอให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหาย แต่มิได้ระบุเลขมาตราของกฎหมายที่บัญญัติความรับผิดของจำเลย

นายเพชร (จำเลยที่ 1) เป็นพนักงานขายของบริษัท ก. มีหน้าที่เบิกเครื่องกรองน้ำจากคลังสินค้าของบริษัท เพื่อนำไปเร่ขายให้แก่ลูกค้านอกสถานที่ตามราคาที่บริษัทกำหนด เมื่อขายได้จะต้องนำเงินที่ได้มาส่งมอบให้บริษัทภายในวันนั้น แต่หากขายไม่ได้จะต้องนำสินค้าที่เหลือมาคืนคลังสินค้า ในวันเกิดเหตุ นายเพชรได้เบิกเครื่องกรองน้ำสามชุดมูลค่ารวมกันประมาณ 1 แสนบาท เพื่อไปขาย แต่แทนที่จะนำเงินหรือสินค้ากลับมาคืนบริษัท นายเพชรกลับนำเครื่องกรองน้ำทั้งสามชุดไปจำนำ และนำเงินที่ได้มาแบ่งให้กับนายพล (จำเลยที่ 2) ซึ่งเป็นหัวหน้าคลังสินค้า โดยนายพลได้ลงบันทึกในระบบว่าเครื่องกรองน้ำทั้งสามชุดดังกล่าวถูกส่งคืนคลังเรียบร้อยแล้ว เพื่อปกปิดความจริงไม่ให้บริษัททราบถึงการกระทำของนายเพชร ต่อมาเมื่อบริษัท ก. ทราบเรื่อง จึงได้ใช้เวลาอีก 4 เดือนในการรวบรวมพยานหลักฐาน แล้วจึงเข้าแจ้งความร้องทุกข์เพื่อดำเนินคดีกับนายเพชรและนายพลในข้อหาร่วมกันลักทรัพย์นายจ้าง

ทนายความควรต่อสู้ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำความผิดฐานลักทรัพย์นายจ้าง เนื่องจากโจทก์ได้มอบการครอบครองทรัพย์สินให้แก่จำเลยที่ 1 โดยสมบูรณ์แล้ว ไม่ใช่การมอบทรัพย์ให้ยึดถือไว้ชั่วคราว การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการเบียดบังทรัพย์ที่ตนได้ครอบครองอยู่แล้ว ซึ่งเป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์

และเมื่อเป็นดังนั้น ทนายความก็จะต้องยกประเด็นเรื่อง คดีขาดอายุความ ขึ้นต่อสู้ ซึ่งเป็นเหตุในส่วนลักษณะคดี (กล่าวคือ มีผลต่อทั้งจำเลยที่ 1 และที่ 2) ทั้งเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ซึ่งสามารถยกขึ้นต่อสู้ได้ถึงชั้นศาลฎีกา

นายมานพ (โจทก์) มีที่ดินแปลงหนึ่ง ซึ่งมีทางเดินออกสู่ถนนสาธารณะผ่านที่ดินของนายดำ (จำเลย) โดยได้จดทะเบียนสิทธิในทางเดินดังกล่าวเป็นภาระจำยอมอย่างถูกต้องมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว

อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่ปี 2550 นายมานพได้ทำทางออกใหม่เชื่อมกับถนนอีกสายหนึ่งและไม่ได้ใช้ทางภาระจำยอมบนที่ดินของนายดำอีกเลย จนกระทั่งในปี 2565 นายมานพตัดสินใจเปิดร้านขายของชำ และเริ่มนำรถยนต์มาจอดกับวางลังสินค้าบนทางภาระจำยอมเดิม

นายดำรู้สึกไม่พอใจที่นายมานพนำสิ่งของมาวางในที่ดินของตน จึงกั้นรั้วลวดหนามปิดทางดังกล่าว ทำให้ต่อมา นายมานพยื่นฟ้องนายดำเป็นคดีแพ่ง อ้างว่าทางภาระจำยอมที่ได้จดทะเบียนไว้ เมื่อยังไม่ได้ถูกเพิกถอน ย่อมผูกพันนายดำ อีกทั้งตนก็ได้กลับมาใช้ประโยชน์แล้ว ขอศาลให้บังคับนายดำเปิดทางภาระจำยอมและรื้อถอนรั้วออก

ประเด็นสำคัญคือ หลักการที่ศาลในคดีส่วนแพ่ง ต้องถือข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาคดีส่วนอาญา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46

ทนายความของบริษัทเอกชัยก่อสร้าง ควรยื่นคำร้องต่อศาลในคดีแพ่ง โดยอ้างคำพิพากษาคดีอาญาดังกล่าว และขอให้ศาลวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายตาม ป.วิ.อ. มาตรา 46 และ ป.วิ.พ. มาตรา 24 เพื่อให้ศาลถือตามข้อเท็จจริงที่ศาลอาญาได้วินิจฉัยจนเป็นที่ยุติไว้แล้วว่า ที่ดินเป็นของโจทก์ และจำเลยเป็นผู้บุกรุก

นายปรีชา, นายวิชาญ, และนางสาวสมศรี ได้ตกลงร่วมกันเปิดร้านกาแฟ "สดใสคาเฟ่" โดยไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลและไม่มีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรที่ระบุรายละเอียดการแบ่งกำไรชัดเจน (ลักษณะเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญไม่จดทะเบียน) นายปรีชาได้ลงทุนเงินไป 500,000 บาท และนายวิชาญกับนางสาวสมศรีเป็นผู้ดำเนินการหลัก หลังจากเปิดร้านได้ 2 ปี นายปรีชาพบว่านายวิชาญและนางสาวสมศรีไม่ได้จัดสรรเงินกำไรให้ตามสัดส่วนที่นายปรีชาเข้าใจ และไม่ยอมคืนเงินลงทุนให้นายปรีชา นายปรีชาจึงยื่นฟ้องนายวิชาญและนางสาวสมศรีต่อศาลเพื่อถอนตนเองจากห้างหุ้นส่วน แล้วขอให้นายวิชาญและนางสาวสมศรีคืนเงินลงทุน 500,000 บาท และแบ่งส่วนกำไรที่ค้างชำระ โดยไม่ติดใจหากว่านายวิชาญและนางสาวสมศรีจะดำเนินกิจการร้านกาแฟต่อไป