นายชลสิทธิ์ กับ นายพีรพล เป็นผู้จัดการมรดกตามคำสั่งศาล ต่อมาได้เรียกประชุมทายาททั้งหมดเพื่อตกลงแบ่งที่ดินมรดกแปลงหนึ่ง ในที่ประชุมทายาทส่วนใหญ่เห็นพ้องให้นำที่ดินมาแบ่งออกเป็นแปลงย่อยๆ ให้มีเนื้อที่และมูลค่าเท่าๆ กัน จากนั้นใช้วิธี "จับฉลาก" เพื่อจัดสรรว่าทายาทคนใดจะได้ที่ดินย่อยส่วนใด แต่นายวิชาญ (จำเลย) ซึ่งเป็นทายาทคนหนึ่งไม่ได้เข้าร่วมประชุมด้วย ที่ประชุมจึงมีมติเอกฉันท์มอบหมายให้ นายพีรพล จับฉลากแทนนายวิชาญ

ผลการจับฉลากปรากฏว่า ที่ดินส่วนหนึ่ง (ที่ดินพิพาท) ตกเป็นของ นายกิตติศักดิ์ (โจทก์) และต่อมานายชลสิทธิ์กับนายพีรพลในฐานะผู้จัดการมรดกได้ไปจดทะเบียนโอนที่ดินพิพาทดังกล่าวให้แก่ นายกิตติศักดิ์ ตามผลการจับฉลากนั้น

อย่างไรก็ดี นายวิชาญยังคงครอบครองและทำประโยชน์ในที่ดินมรดก ซึ่งรวมถึงที่ดินส่วนพิพาท มาโดยตลอดนับแต่ก่อนเจ้ามรดกเสียชีวิต และปฏิเสธที่จะส่งมอบที่ดินพิพาทให้แก่นายกิตติศักดิ์ นายกิตติศักดิ์จึงยื่นฟ้องนายวิชาญ ขอให้ศาลบังคับขับไล่นายวิชาญและบริวารออกจากที่ดินพิพาท พร้อมทั้งเรียกค่าเสียหายรายเดือน

นางสาวณิชา (โจทก์) เป็นเจ้าของบัญชีเงินฝากออมทรัพย์ที่อยู่กับ ธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด (มหาชน) มียอดเงินคงเหลือในบัญชีจำนวน 50,000 บาท

ต่อมา นางภัทรา (จำเลย) ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของนางสาวณิชา ได้ปลอมตัวเป็นนางสาวณิชา และแอบนำบัตรประจำตัวประชาชนพร้อมสมุดบัญชีเงินฝากของนางสาวณิชา ไปถอนเงินสดจำนวน 30,000 บาท จากบัญชีเงินฝากดังกล่าว จากนั้นก็ได้นำเงินสดไปจับจ่ายใช้สอยส่วนตัว

เมื่อนางสาวณิชาทราบเรื่อง จึงฟ้องนางภัทราเป็นจำเลยต่อศาลในคดีอาญาด้วยข้อหา "ลักทรัพย์" พร้อมทั้งมีคำขอท้ายฟ้อง ขอให้ศาลสั่งให้นางภัทราคืนเงินจำนวน 30,000 บาท แก่ตนด้วย

ทนายความจำเลย ควรทำคำแถลงชี้ประเด็นข้อกฎหมายสำคัญให้ศาลเห็นว่า โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้องในความผิดฐานลักทรัพย์ เนื่องจากเงินที่จำเลยรับไปจากธนาคารนั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของธนาคารตาม ป.พ.พ. มาตรา 672 โจทก์มิใช่ผู้เสียหายตาม ป.วิ.อาญา มาตรา 2(4) ฉะนั้นจึงไม่มีอำนาจฟ้องและขอให้จำเลยคืนเงินของธนาคารให้แก่โจทก์ตามฟ้อง

ศาลชอบที่จะสั่งว่าคดีไม่มีมูลได้ทันที โดยไม่ต้องเสียแรง/เสียเวลาของศาล รวมถึงคู่ความ ในการดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป

แทนที่จะฟ้องเพิกถอนการจดทะเบียนหย่า ซึ่งย่อมจะต้องถูกยกฟ้องในข้อกฎหมาย ทนายความโจทก์ควรดำเนินการตามแนวทางดังต่อไปนี้

นายทวีศักดิ์ ได้แต่งตั้งให้ นายปกรณ์ เป็นทนายความ ฟ้องร้องดำเนินคดีอาญากับนายวิศรุตในข้อหาฉ้อโกง โดยใบแต่งทนายความระบุให้นายปกรณ์มีอำนาจในการดำเนินคดีแทนนายทวีศักดิ์ได้เต็มที่ทุกประการ

ต่อมาในระหว่างการพิจารณาคดี นายปกรณ์ได้จัดทำและยื่น "คำร้องขอถอนฟ้อง" ต่อศาล โดยระบุข้อความในคำร้องว่า "โจทก์ได้รับชดใช้ค่าเสียหายจากจำเลยจนเป็นที่พอใจแล้ว และไม่ประสงค์จะดำเนินคดีนี้อีกต่อไป ขอถอนฟ้องคดีนี้" ศาลอนุญาตให้ถอนฟ้องและจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ทว่าในความเป็นจริง นายทวีศักดิ์ไม่เคยได้รับเงินชดใช้ใดๆ เลย และไม่เคยสั่งหรืออนุญาตให้นายปกรณ์ไปถอนฟ้องคดีดังกล่าว

เมื่อนายทวีศักดิ์ทราบเรื่อง จึงยื่นฟ้องนายปกรณ์เป็นจำเลยในคดีอาญา ในข้อหา "นำสืบหรือแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีอาญา" ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 180 วรรคสอง โดยอ้างว่า "คำร้องขอถอนฟ้องที่ระบุเรื่องการได้รับชดใช้เงินนั้นเป็นความเท็จทั้งสิ้น ความจริงแล้วโจทก์ไม่เคยได้รับเงินใดๆ และไม่ได้ตกลงยินยอมด้วยในการถอนฟ้อง การกระทำของจำเลยถือเป็นการแสดงพยานหลักฐานเท็จในการพิจารณาคดีอาญา"

บริษัท แฟชั่นปั้นดาว จำกัด (จำเลย/นายจ้าง) ประกอบกิจการร้านขายเสื้อผ้า เปิดทำการทุกวัน รวมทั้งในวันหยุดนักขัตฤกษ์ โดยได้จ้าง นายปิยะ (โจทก์/ลูกจ้างรายเดือน) ในตำแหน่งพนักงานขายประจำร้าน และทำข้อตกลงในสัญญาจ้างไว้ว่า "ในกรณีที่ลูกจ้างต้องทำงานในวันหยุด นายจ้างจะตอบแทนเป็นเบี้ยเลี้ยงค่าอาหารวันละ 200 บาท บวกเงินโบนัสพิเศษคำนวณจากยอดขายสินค้าในวันนั้น และจะจัดให้ลูกจ้างได้หยุดชดเชยในวันทำงานปกติวันอื่นแทน” นายปิยะตกลงและได้ลงนามในสัญญาดังกล่าวด้วยความสมัครใจ จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ได้ถือปฏิบัติตามนั้นตลอดมาเป็นระยะเวลา 1 ปีครึ่ง


ต่อมาเมื่อนายปิยะลาออกจากงานแล้ว นายปิยะได้ลูกยุและการชี้ช่องจากเพื่อน จึงยื่นฟ้องคดีต่อศาลแรงงาน เรียกให้นายจ้างชดใช้เงินเพิ่มเติมเป็น “ค่าทำงานในวันหยุด” และ “ค่าล่วงเวลาในวันหยุด” ตามอัตราที่กฎหมายกำหนด โดยคิดย้อนหลังเอาจากวันหยุดทั้งหลายตามจำนวนชั่วโมงที่นายปิยะได้เข้ามาทำงานตามจริง

นายจ้างให้การต่อสู้คดีว่า "โจทก์ได้รับการหยุดชดเชยในวันอื่นๆ ครบถ้วนแล้ว เท่ากับว่าโจทก์ไม่ได้เสียสิทธิใดๆ ในเรื่องวันหยุด อีกทั้งเบี้ยเลี้ยงค่าอาหารกับเงินโบนัสพิเศษที่โจทก์ได้รับไปนั้น รวมกันก็สูงกว่าอัตราค่าจ้างต่อวันทำงานตามปกติของโจทก์เสียอีก โจทก์ไม่ได้เสียประโยชน์ใดๆ ยิ่งไปกว่านั้นทางปฏิบัติของจำเลยก็เป็นไปตามข้อตกลงในสัญญา ซึ่งเกิดขึ้นโดยความสมัครใจยินยอมของโจทก์เอง"

นายวิชาญ (จำเลย) ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกทะเบียนรับรองประวัติสุนัข ณ สมาคมพัฒนาพันธุ์สุนัขแห่งประเทศไทย (โจทก์) ซึ่งเป็นนิติบุคคลเอกชนที่ตั้งขึ้นมาเพื่อตรวจสอบและให้การรับรองประวัติสายพันธุ์สุนัข นายวิชาญมีอำนาจหน้าที่โดยตรงตามระเบียบของสมาคมฯ ในการรวบรวมข้อมูล ตรวจสอบ จดทะเบียนรูปพรรณสุนัข และออกหนังสือรับรองสายพันธุ์สุนัข

ต่อมา นายวิชาญได้รับการขอร้องจากฟาร์มสุนัขรายใหญ่แห่งหนึ่ง ให้ช่วยออกหนังสือรับรองสายพันธุ์ลูกสุนัขไซบีเรียนฮัสกี และให้ระบุข้อความในหนังสือรับรองว่า ลูกสุนัขตัวนี้สืบสายพันธุ์มาจากพ่อพันธุ์กับแม่พันธุ์ที่มีดีกรีแชมป์อันดับ 1 จากการประกวดระดับโลก ทั้งที่ความจริงแล้ว สุนัขตัวนี้เกิดจากพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ทั่วไป นายวิชาญทราบดี แต่ก็ยอมจัดทำหนังสือรับรองให้ พร้อมลงลายมือชื่อตนเองในฐานะหัวหน้าแผนกของสมาคมฯ เพื่อแลกกับผลประโยชน์ส่วนตัว

เมื่อสมาคมฯ ตรวจพบ จึงมอบอำนาจให้ทนายความยื่นฟ้องนายวิชาญต่อศาลเป็นคดีอาญา ในข้อหาปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 และมาตรา 268