นายเดชา (ผู้ฟ้องคดี) ซึ่งเป็นผู้ต้องขังในเรือนจำแห่งหนึ่ง ถูกผู้บัญชาการเรือนจำ (ผู้ถูกฟ้องคดี) ออกคำสั่งลงโทษทางวินัย คำสั่งดังกล่าวระบุเหตุผลว่า นายเดชาประพฤติตนฝ่าฝืนระเบียบกรมราชทัณฑ์ ว่าด้วยการเยี่ยมการติดต่อของบุคคลภายนอกกับผู้ต้องขัง และลงโทษโดยให้งดการเยี่ยม กับกักขังในห้องแยกเป็นเวลา 15 วัน

นายเดชาเห็นว่าคำสั่งดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมาย และเป็นการกลั่นแกล้งตน จึงยื่นฟ้องต่อศาลปกครองทันทีหลังจากได้รับทราบคำสั่ง โดยขอให้ศาลมีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งลงโทษทางวินัยดังกล่าว และขอให้กรมราชทัณฑ์ชดใช้ค่าสินไหมทดแทน เพื่อความเสียหายต่อเสรีภาพและความทุกข์ทรมานจิตใจ เป็นเงิน 50,000 บาท

บริษัท สวยพริ้ง จำกัด (โจทก์) ทำสัญญาว่าจ้าง บริษัท ครีมแล็บ จำกัด (จำเลย) ให้วิจัย พัฒนาสูตรเคมี และผลิตครีมกันแดดออร์แกนิกจำนวน 10,000 หลอด แบบครบวงจร (OEM) เพื่อจะนำไปติดตรายี่ห้อของโจทก์แล้ววางจำหน่าย โดยสัญญากำหนดให้สูตรการผลิตเครื่องสำอาง ตลอดจนส่วนประกอบหรือส่วนผสมทางเคมีที่ใช้ในการผลิตทั้งหมด ตกเป็นความลับทางการค้าของจำเลยแต่ผู้เดียวเท่านั้น

ในระหว่างดำเนินงานตามสัญญา จำเลยไม่เคยเผยความลับใดๆ เกี่ยวกับสูตรการผลิตให้โจทก์ทราบ แต่เมื่อจำเลยวิจัยจนได้สูตรสำเร็จแล้ว ก็ได้นำไปจดทะเบียนเลข อย. ให้ในนามของโจทก์เรียบร้อย รวมทั้งได้สั่งซื้อวัตถุดิบ เคมีภัณฑ์ และอุปกรณ์ต่างๆ มารอไว้ที่โรงงาน อย่างไรก็ดีจำเลยยังไม่ได้เริ่มกระบวนการผลิตครีมแม้แต่หลอดเดียว เนื่องจากเครื่องจักรมีปัญหาขัดข้องต่อเนื่องอยู่นาน จนเลยกำหนดเวลาตามสัญญา โจทก์จึงบอกเลิกสัญญา และฟ้องคดีเรียกเงินมัดจำคืนทั้งหมด พร้อมดอกเบี้ย

จำเลยสู้คดีโดยอ้างว่า แม้จะยังไม่ผลิตครีม แต่จำเลยได้ "ทำงาน" ให้โจทก์ไปมากแล้ว ทั้งการคิดค้นสูตร และจดแจ้ง อย. จนสำเร็จ รวมถึงจัดเตรียมวัสดุอุปกรณ์ต่างๆ ซึ่งงานเหล่านี้ล้วนเป็นประโยชน์แก่โจทก์ จำเลยจึงขอใช้สิทธิหักเงินมัดจำบางส่วน เพื่อชดเชยค่าแห่งการงานที่จำเลยได้ทำให้แก่โจทก์ตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 391 วรรคสาม

นายสมชาย (ผู้ฟ้องคดี) เป็นข้าราชการ ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่สั่งจ่ายเช็คเงินงบประมาณ แต่ด้วยความพลั้งเผลอเขาไม่ได้ขีดฆ่าคำว่า "หรือผู้ถือ" ในเช็คหลายฉบับ เป็นเหตุให้เจ้าหน้าที่อีกคนหนึ่งนำเช็คไปขึ้นเงินโดยทุจริต ในการสอบสวนความผิดทางวินัยร้ายแรงของเจ้าหน้าที่คนดังกล่าว นายสมชายเคยถูกเรียกไปให้ถ้อยคำในฐานะพยาน และได้เคยให้ถ้อยคำต่อสำนักงานตรวจเงินแผ่นดิน (สตง.) โดยยอมรับในข้อเท็จจริงว่า เป็นเขาเองที่ไม่ได้ขีดฆ่าคำว่า "หรือผู้ถือ" บนเช็ค แต่ปฏิเสธว่าตนไม่ได้มีส่วนร่วมรู้เห็นใดๆ กับการกระทำของเจ้าหน้าที่คนดังกล่าว

ต่อมา อธิบดีกรมต้นสังกัด (ผู้ถูกฟ้องคดี) ได้นำถ้อยคำข้างต้นของนายสมชาย มาเป็นเหตุผลหลักในการออกคำสั่งลงโทษตัดเงินเดือนนายสมชายฐานประมาทเลินเล่อ แต่ทว่าก่อนการออกคำสั่งดังกล่าว อธิบดีไม่ได้แจ้งข้อกล่าวหาหรือให้โอกาสนายสมชายชี้แจงข้อเท็จจริงในสำนวนคดีของนายสมชายเอง

นายสมชายจึงฟ้องคดีต่อศาลปกครองอ้างว่า กระบวนการออกคำสั่งไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะไม่ได้ให้โอกาสเขาโต้แย้งตาม พระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ. 2539 มาตรา 30 วรรคหนึ่ง

สหกรณ์ออมทรัพย์ มั่งมีศรีสุข (โจทก์) ยื่นฟ้อง นายจำลอง (จำเลย) ในข้อหาหมิ่นประมาท โดยบรรยายฟ้องสมบูรณ์ครบองค์ประกอบความผิด สาระสำคัญมีว่า จำเลยได้กล่าวถ้อยคำต่อที่ประชุมสมาชิก ทั้งยังโพสต์ข้อความเดียวกันลงในสื่อสังคมออนไลน์ว่า "คณะกรรมการดำเนินการของสหกรณ์มั่งมีศรีสุข ชุดนี้บริหารงานได้แย่มาก มีความบกพร่อง ส่อไปในทางทุจริตต่อหน้าที่ในเรื่องการอนุมัติเงินกู้" โดยโจทก์อ้างว่า ข้อความดังกล่าวทำให้สหกรณ์ฯ เสื่อมเสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือถูกเกลียดชัง และได้รับความเสียหายจากข้อเท็จจริงตามฟ้องของโจทก์ข้างต้น

ธนาคาร เอ จำกัด (มหาชน) (โจทก์) เป็นเจ้าหนี้ ได้ให้กู้ยืมเงินแก่ลูกหนี้ คือ บริษัท บี จำกัด (จำเลยที่ 1) ซึ่งมี นาย ก. (จำเลยที่ 2) เป็นกรรมการผู้จัดการ และมีอำนาจกระทำการแทนบริษัท บี

นอกจากนี้ นาย ก. (จำเลยที่ 2) ยังได้ดำเนินการอีก 2 ประการ คือ 1. จดทะเบียนจำนองที่ดินส่วนตัว เป็นประกันหนี้กู้ยืมเงินของบริษัท และ 2. ทำสัญญาค้ำประกัน ไว้อีกฉบับหนึ่ง ซึ่งมีข้อตกลงว่า นาย ก. จะยอมรับผิดในหนี้ส่วนที่เกินราคาที่ดินจำนองด้วย

ภายหลัง บริษัท บี ผิดนัดชำระหนี้ และธนาคาร เอ ได้บอกกล่าวทวงถามทั้งบริษัท บี กับ นาย ก. โดยชอบแล้ว แต่ไม่เป็นผล ธนาคาร เอ จึงฟ้องบุคคลทั้งสองเป็นจำเลย โดยบรรยายฟ้องอ้างสิทธิทั้งในฐานะเจ้าหนี้สามัญและเจ้าหนี้จำนอง กับมีคำขอท้ายฟ้องว่า "หากจำเลยทั้งสองไม่ชำระหนี้ ขอให้ศาลสั่งให้ยึดที่ดินจำนองของจำเลยที่ 2 และทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสอง ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ให้แก่โจทก์จนครบถ้วน"

ศาลชั้นต้น พิพากษาให้จำเลยทั้งสองชำระหนี้แก่โจทก์เต็มจำนวนตามฟ้อง แต่ในการบังคับคดี ศาลพิพากษาว่า "หากจำเลยที่ 1 ไม่ชำระ ให้ยึดที่ดินจำนองของจำเลยที่ 2 ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้แก่โจทก์ก่อน หากได้เงินไม่พอชำระหนี้ จึงให้ยึดทรัพย์สินอื่นของจำเลยทั้งสอง ออกขายทอดตลาดนำเงินมาชำระหนี้ให้แก่โจทก์จนครบถ้วน"

ยื่นอุทธรณ์คัดค้านคำพิพากษาศาลชั้นต้น ในปัญหาข้อกฎหมายว่า

รูปคดี: พนักงานอัยการ (โจทก์) ยื่นฟ้อง นายธนา (จำเลย) ในความผิดฐานแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงาน ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137 คำฟ้องบรรยายว่า

ท่านควรยื่นคำร้องขอให้ศาลวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายเบื้องต้น หรือต่อสู้ให้ชัดแจ้งในคำให้การว่า "คำฟ้องโจทก์ไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 158(5) เนื่องจากไม่ได้บรรยายข้อเท็จจริงให้จำเลยเข้าใจได้ว่า การกระทำของจำเลยอาจทำให้เกิดความเสียหายอย่างไร จำเลยย่อมไม่อาจต่อสู้ได้ถูกต้อง ถือเป็นคำฟ้องที่ขาดองค์ประกอบสำคัญของความผิดฐานแจ้งความเท็จ ขอศาลได้โปรดวินิจฉัยชี้ขาดข้อกฎหมายดังกล่าว และพิพากษายกฟ้อง"

บริษัท เกษตรก้าวหน้า จำกัด (โจทก์) ได้คิดค้น "กรรไกรตัดกิ่งไม้แบบทุ่นแรงระบบเฟืองทด" ซึ่งมีกลไกการทำงานที่มองเห็นได้ชัดเจนจากภายนอก ในช่วงการพัฒนา โจทก์ได้ว่าจ้าง บริษัท เครื่องมือช่าง จำกัด (จำเลย) ให้ทำการผลิตกรรไกรต้นแบบจำนวน 5,000 ชิ้น เพื่อนำมาทดสอบประสิทธิภาพ และเมื่อได้รับสินค้าต้นแบบแล้ว โจทก์ก็ได้นำไปแจกจ่ายแก่เกษตรกรในจังหวัดจันทบุรี ให้ทดลองใช้ฟรีในช่วงเดือนมกราคม 2565 ทั้งนี้โดยไม่มีข้อตกลงกับบรรดาเกษตรกรในเรื่องการเก็บรักษาความลับ หรือการห้ามนำไปแสดงต่อผู้อื่น

ต่อมาในเดือนพฤษภาคม 2565 (ซึ่งยังอยู่ภายใน 12 เดือนนับแต่วันที่แจกสินค้าทดลอง) โจทก์ได้ยื่นคำขอ และได้รับอนุญาตให้จดทะเบียนอนุสิทธิบัตรตาม พ.ร.บ.สิทธิบัตร พ.ศ.2522 มาตรา 65 ทวิ

หลังจากนั้นในปี 2566 บริษัท เครื่องมือช่าง จำกัด (จำเลย) ได้ผลิตกรรไกรที่มีลักษณะเหมือนกันออกมาจำหน่าย ซึ่งเมื่อโจทก์ได้ทราบดังนั้น ก็จึงฟ้องจำเลยทันควัน ในฐานละเมิดอนุสิทธิบัตร พร้อมเรียกค่าเสียหาย 10 ล้านบาท

ท่านต้องโต้แย้งว่า โจทก์ที่ 2 และ 3 มีส่วนได้เสียในฐานะผู้ค้ำประกัน และสัญญาประกันภัยในคดีนี้ไม่ใช่ประกันวินาศภัย แต่เป็นสัญญาประกันการชำระหนี้ ซึ่งมีอายุความ 10 ปี การฟ้องคดีหลังจากเวลาผ่านไป 3 ปีเศษ จึงยังไม่ขาดอายุความ

นายดำ (จำเลย) ถูกฟ้องในข้อหาฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ตาม ป.อ. มาตรา 289(4) ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามฟ้อง ให้ลงโทษประหารชีวิต แต่เนื่องจากคำให้การของจำเลยเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จึงลดโทษให้หนึ่งในสาม เหลือจำคุกตลอดชีวิต

ทั้งพนักงานอัยการโจทก์และนายดำ ต่างพอใจในผลคำพิพากษาและไม่ได้ยื่นอุทธรณ์ แต่ภริยาผู้ตาย (โจทก์ร่วม) ได้ยื่นอุทธรณ์เฉพาะในประเด็นขอให้ศาลลงโทษสถานหนัก คือ ประหารชีวิต

ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้วเห็นว่าพฤติการณ์แห่งคดีร้ายแรง ไม่ควรลดโทษ จึงพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้น เป็นให้ลงโทษประหารชีวิต นายดำตกใจมาก จึงแต่งตั้งท่านเป็นทนายความเพื่อยื่นฎีกา โดยประสงค์จะต่อสู้ในชั้นฎีกาว่า "ตนไม่ได้กระทำความผิดฐานฆ่าผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ตนเพียงแต่บันดาลโทสะ ตนมิได้คิดไตร่ตรองหรือวางแผนมาก่อนแต่อย่างใด"