หน้าหลัก
มุมสุดยอดนักกลยุทธ์
ลับคมทนายความ
กรณีศึกษา และบทเรียนจากคดีจริง
วิเคราะห์คดี เกมชิงอำนาจกรรมการบริษัท
รูปคดี:
บริษัท ไทยรุ่งเรือง จำกัด (จำเลยที่ 1) เป็นนิติบุคคลจดทะเบียนในประเทศไทย แต่ได้เข้าถือหุ้นในบริษัท ไชน่าเวนเจอร์ จำกัด (บริษัทร่วมค้าในประเทศจีน) โดยมีสัญญาร่วมทุนกำหนดว่า การเรียกประชุมกรรมการของบริษัท ไชน่าเวนเจอร์ จำกัด จะต้องบอกกล่าวล่วงหน้ากันไม่น้อยกว่า 15 วัน
สำหรับบริษัท ไทยรุ่งเรือง จำกัด นั้น ได้มีมติเอกฉันท์ตั้งแต่ในการประชุมจัดตั้งบริษัท ให้ใช้ ป.พ.พ. เป็นข้อบังคับของบริษัท ดังนั้นจึงไม่ได้มีข้อกำหนดใดๆ ไว้เป็นการเฉพาะในเรื่องระยะเวลาบอกกล่าวนัดประชุมกรรมการบริษัท
ต่อมา นายสมศักดิ์ (จำเลยที่ 2) กรรมการคนหนึ่งของ บริษัท ไทยรุ่งเรือง จำกัด ได้ส่งหนังสือเชิญประชุมคณะกรรมการบริษัท โดยส่งล่วงหน้าเพียง 3 วัน และกำหนดหัวข้อวาระการประชุมไว้ว่า "พิจารณามาตรการที่เหมาะสมเกี่ยวกับผู้แทนของบริษัทไทยรุ่งเรือง จำกัด ในฐานะกรรมการของบริษัท ไชน่าเวนเจอร์" ซึ่งในการประชุมดังกล่าว กรรมการเสียงข้างมาก มีมติให้ถอดถอนนายวิชัย (โจทก์) ซึ่งเป็นกรรมการของ บริษัท ไทยรุ่งเรือง จำกัด ออกจากการเป็น "ผู้แทน" ที่เข้าไปนั่งเป็นกรรมการใน บริษัท ไชน่าเวนเจอร์ และให้แต่งตั้งบุคคลอื่นแทน
นายวิชัย ไม่พอใจอย่างยิ่ง จึงยื่นฟ้องคดีต่อศาล เพื่อขอเพิกถอนมติการประชุมดังกล่าว

ท่านรับหน้าที่เป็นทนายความของทนายความของ บริษัท ไทยรุ่งเรือง จำกัด (จำเลยที่ 1) ต้องพิจารณาข้ออ้าง/ข้อหาตามฟ้อง ดังต่อไปนี้…
นายวิชัย ฟ้องขอเพิกถอนมติที่ประชุมคณะกรรมการ โดยอ้างเหตุผล 3 ประการ:
ข้อ 1: การนัดประชุมไม่ชอบ
เพราะบอกกล่าวล่วงหน้าเพียง 3 วัน ซึ่งผิดข้อบังคับตามสัญญาร่วมทุนที่กำหนดระยะเวลาไว้ว่าต้องไม่น้อยกว่า 15 วัน หรือหากจะอนุโลม ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1175 ก็ต้อง บอกกล่าวล่วงหน้าไม่น้อยกว่า 7 วัน (ในทำนองเดียวกับการนัดประชุมผู้ถือหุ้น)
ข้อ 2: วาระการประชุมคลุมเครือ
ไม่ได้ระบุชัดเจนว่าจะมีการลงมติ "ถอดถอนผู้แทนของบริษัท"
ข้อ 3: อำนาจในการถอดถอน
การจะถอดถอนตนซึ่งเป็นกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1 ได้นั้น ต้องกระทำโดยที่ประชุมผู้ถือหุ้นตาม ป.พ.พ. มาตรา 1151 ไม่ใช่โดยคณะกรรมการบริษัท

ในฐานะทนายความของ บริษัท ไทยรุ่งเรือง จำกัด (จำเลยที่ 1) ท่านจะหักล้างข้ออ้างของโจทก์ทั้ง 3 ข้อนี้ได้หรือไม่ เพียงใด? ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายใดที่เป็นจุดชี้ขาดผลแพ้ชนะในคดีนี้?
กลยุทธ์ต่อสู้คดี: ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้ชนะคดี
ข้อกฎหมายสำคัญ
  • ป.พ.พ. มาตรา 1162: กรรมการคนหนึ่งคนใดจะนัดเรียกให้ประชุมกรรมการ เมื่อใดก็ได้ (หากไม่ได้มีข้อบังคับกำหนดไว้เป็นอย่างอื่น)
  • ป.พ.พ. มาตรา 1151: การถอดถอน "กรรมการของบริษัทนั้น" ต้องใช้มติที่ประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้น แต่มาตรานี้ไม่ได้รวมถึงการถอดถอนผู้แทนหรือตัวแทนของบริษัทที่จะเข้าไปบริหารหรือดูแลกิจการในบริษัทอื่น
ข้อเท็จจริงที่มีผลต่อการชนะคดี
  • ข้อบังคับของจำเลยที่ 1 ระบุให้ใช้ ป.พ.พ. เป็นสำคัญ โดยไม่ได้มีข้อกำหนดอื่นใดไว้เป็นการเฉพาะสำหรับการเรียกประชุมกรรมการ
  • บริษัท ไชน่าเวนเจอร์ จำกัด เป็นนิติบุคคลแยกต่างหากจากจำเลยที่ 1 ดังนั้นข้อบังคับตามสัญญาร่วมทุน ในเรื่องการเรียกประชุมกรรมการของบริษัท ไชน่าเวนเจอร์ ก็เป็นเรื่องเฉพาะแต่สำหรับบริษัท ไชน่าเวนเจอร์ หาได้ผูกพันกิจการภายในของจำเลยที่ 1 แต่ประการใดไม่
  • มติที่ประชุมพิพาทเป็นเรื่องการถอดถอน "ผู้แทนของจำเลยที่ 1 ในฐานะกรรมการของบริษัท ไชน่าเวนเจอร์" มิใช่การถอดถอนนายวิชัยออกจากตำแหน่ง "กรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1"
สิ่งที่ทนายความควรทำในคำให้การ
หักล้างเรื่องระยะเวลาการเรียกประชุม
ทนายความต้องต่อสู้ว่า เมื่อข้อบังคับของจำเลยที่ 1 กำหนดให้ใช้ ป.พ.พ. และ ป.พ.พ. มาตรา 1162 ก็บัญญัติว่า กรรมการคนหนึ่งคนใดจะนัดเรียกให้ประชุมกรรมการ "เมื่อใดก็ได้" ทั้งนี้โดยที่ไม่ได้กำหนดระยะเวลาบอกกล่าวไว้แต่อย่างใด
กรณีเช่นว่านี้ จึงไม่อาจนำ มาตรา 1175 (การเรียกประชุมผู้ถือหุ้น) มาใช้บังคับโดยอนุโลมได้ อีกทั้งข้อบังคับตามสัญญาร่วมทุนของบริษัท ไชน่าเวนเจอร์ซึ่งเป็นนิติบุคคลแยกต่างหากจากจำเลยที่ 1 ย่อมไม่มีผลบังคับใดๆ ต่อการดำเนินกิจการภายในของจำเลยที่ 1
ดังนี้ การที่ จำเลยที่ 2 เรียกประชุมโดยบอกกล่าวล่วงหน้า 3 วัน จึงชอบด้วยกฎหมายแล้ว
หักล้างเรื่องวาระการประชุม
ทนายความต้องชี้แจงว่า ข้อความในวาระการประชุมที่ว่า "พิจารณามาตรการที่เหมาะสมเกี่ยวกับตัวผู้แทน…" ย่อมครอบคลุมถึงการคงอยู่ การถอดถอน หรือการแต่งตั้งใหม่ซึ่งผู้แทนของบริษัท และย่อมเป็นสิ่งที่วิญญูชนพึงอ่านแล้วเข้าใจได้เช่นว่านั้นตามบริบทของการบริหารงานในบริษัทเอกชน
หักล้างเรื่องอำนาจในการแต่งตั้ง/ถอดถอนตัวแทน
ทนายความต้องอธิบายให้ชัดแจ้งว่า มติพิพาทเป็นเรื่องการถอดถอนโจทก์จากการเป็น "ผู้แทนหรือตัวแทนเพื่อทำกิจการในบริษัทอื่น (บริษัท ไชน่าเวนเจอร์)" การลงมติดังกล่าวจึงอยู่ในอำนาจบริหารเด็ดขาดโดยคณะกรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมติดังกล่าว "มิใช่" เรื่องการถอดถอนโจทก์ออกจากตำแหน่ง"กรรมการของบริษัทจำเลยที่ 1" กรณีจึงไม่อยู่ในบังคับของ ป.พ.พ. มาตรา 1151 อันจะต้องขอมติจากที่ประชุมใหญ่ผู้ถือหุ้นเสียก่อน
เทียบเคียง: คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 122/2565
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี: แม่ผัวขับไล่ลูกสะใภ้!
นางอำภา (โจทก์) เป็นเจ้าของที่ดินแปลงหนึ่ง ได้อนุญาตให้นายเอก บุตรชาย กับนางบี (จำเลย) ซึ่งเป็นภริยาของนายเอก ปลูกสร้างบ้านบนที่ดินดังกล่าวเพื่ออยู่อาศัยร่วมกัน ค่าใช้จ่ายในการก่อสร้างเป็นของนายเอกและนางบีทั้งหมด
ต่อมาภายหลัง นายเอกถึงแก่ความตาย นางอำภาเกิดขัดแย้งรุนแรงกับนางบี จึงประสงค์จะไล่นางบีออกจากที่ดิน นางอำภาได้มอบหมายให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าวไปยังนางบี ใจความว่า "นางอำภาเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์บ้านพิพาทตามชื่อในทะเบียนบ้าน ไม่ประสงค์ให้นางบีอยู่อาศัยอีกต่อไป ขอให้นางบีขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกไปภายใน 15 วัน"
แต่เมื่อครบกำหนด นางบีไม่ยอมย้ายออก นางอำภาจึงฟ้องขับไล่ อ้างว่า ตาม ป.พ.พ. มาตรา 144 บ้านถือเป็นส่วนควบของที่ดิน ดังนั้นทั้งบ้านและที่ดินจึงเป็นกรรมสิทธิ์ของตนทั้งหมด ขอให้ศาลพิพากษาให้นางบีและบริวารขนย้ายทรัพย์สินออกจากบ้าน พร้อมส่งมอบบ้านคืนให้แก่ตน

ในฐานะทนายความของนางบี ท่านจะต่อสู้คดีนี้อย่างไร? ข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายใดที่มีผลต่อการแพ้-ชนะของคดีนี้?
กลยุทธ์ต่อสู้:
ข้อกฎหมายสำคัญที่มีผลต่อการชี้ขาดคดีนี้
ส่วนควบ (ป.พ.พ. มาตรา 144 และ 146)
บ้านไม่ตกเป็นส่วนควบของที่ดิน เนื่องจากจำเลย (นางบี) กับนายเอก ทำการปลูกสร้างบ้านขึ้นมา โดยได้รับอนุญาตจากโจทก์ (นางอำภา) เจ้าของที่ดิน
กรรมสิทธิ์รวมในมรดก (ป.พ.พ. มาตรา 1745 และ 1360)
เมื่อนายเอกถึงแก่ความตาย ทั้งนางอำภา มารดาของนายเอก และนางบี ภริยาของนายเอก ต่างมีฐานะเป็นทายาทโดยธรรมด้วยกันทั้งคู่ จึงต่างก็มีสิทธิในบ้านส่วนที่เป็นของนายเอก
กรณีย่อมเท่ากับว่า โจทก์ (นางอำภา) และจำเลย (นางบี) ต่างถือกรรมสิทธิ์รวมในบ้าน ดังนี้โจทก์จึงไม่มีสิทธิขับไล่จำเลยออกจากบ้านดังกล่าว
สิทธิเหนือพื้นดิน (ป.พ.พ. มาตรา 1410 และ 1413)
การที่โจทก์ยินยอมให้จำเลยปลูกบ้าน ย่อมก่อให้เกิด "สิทธิเหนือพื้นดิน" ในที่ดินของโจทก์ อันเป็นคุณแก่จำเลย เมื่อสิทธินี้ไม่ได้จดทะเบียนและไม่มีกำหนดเวลาไว้ โจทก์อาจบอกเลิกได้ แต่ก็ต้อง "บอกกล่าวล่วงหน้าแก่อีกฝ่ายหนึ่งตามสมควร"
ข้อเท็จจริงที่อาจตัดฟ้องโจทก์
และทำให้จำเลยชนะคดีได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด
1
คดีนี้ บ้านไม่ใช่ส่วนควบของที่ดิน
การที่จำเลยกับสามีเป็นผู้ปลูกสร้างบ้านขึ้นมาเองทั้งหมด โดยได้รับอนุญาตจากโจทก์ตาม ป.พ.พ. มาตรา 146 จำเลยจึงมีกรรมสิทธิ์รวมในบ้าน ทั้งยังมีสิทธิเหนือพื้นดินในที่ดินของจำเลยด้วย
2
โจทก์บอกเลิกสิทธิเหนือพื้นดินไม่ชอบด้วยกฏหมาย
หนังสือบอกกล่าวของโจทก์ อ้างกรรมสิทธิ์แต่ฝ่ายเดียวในบ้าน แล้วขอให้จำเลยขนย้ายออกไป ทว่ากลับไม่มีข้อความใดๆ ที่เป็นการบอกเลิกสิทธิเหนือพื้นดิน ยิ่งไปกว่านั้นการที่โจทก์กำหนดเวลาขนย้ายเพียง 15 วัน ในการย้ายที่อยู่อาศัยซึ่งเป็นเรื่องใหญ่ ถือว่าเป็นการกำหนดระยะเวลาที่ น้อยเกินสมควร จึงไม่ชอบด้วย ป.พ.พ. มาตรา 1413 กรณีต้องถือว่ายังไม่ได้มีบอกเลิกสิทธิเหนือพื้นดิน
หมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๔๔๗๑/๒๕๖๕ วินิจฉัยว่า
"...แม้ภายหลัง ส. ถึงแก่ความตาย โจทก์ซึ่งเป็นทายาทโดยธรรม มีสิทธิในบ้านส่วนที่เป็นมรดกของ ส. ในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์ก็ตาม แต่การที่จำเลยปลูกสร้างบ้านพิพาทบนที่ดินที่โจทก์มีกรรมสิทธิ์ โดยได้รับความยินยอมจากโจทก์ ย่อมก่อให้เกิดสิทธิเหนือพื้นดินเป็นคุณแก่จำเลยโดยไม่มีกำหนดเวลา เมื่อสิทธิเหนือพื้นดินไม่ได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนการได้มากับพนักงานเจ้าหน้าที่ จึงเป็นเพียงบุคคลสิทธิระหว่างโจทก์เจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินกับจำเลย โจทก์ชอบที่จะบอกเลิกสัญญาเสียในเวลาใดก็ได้ เพียงแต่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าแก่อีกฝ่ายหนึ่งตามสมควรตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๔๑๓ ...
… โจทก์มอบหมายให้ทนายความมีหนังสือบอกกล่าว ให้จำเลยขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้างภายใน ๑๕ วัน นับแต่วันได้รับหนังสือ เนื้อความระบุว่า โจทก์เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์บ้านพิพาท ไม่ประสงค์ให้จำเลยอยู่อาศัย ให้จำเลยขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกจากที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง โดยไม่มีข้อความบอกเลิกสิทธิเหนือพื้นดินแล้วให้จำเลยรื้อถอนสิ่งปลูกสร้างบ้านออกไปจากที่ดินของโจทก์ ทั้งการบอกเลิกโดยกำหนดระยะเวลาขนย้ายเพียง ๑๕ วัน นับว่า โจทก์ได้ให้เวลาแก่จำเลยน้อยเกินสมควร ถือไม่ได้ว่าเป็นการบอกเลิกสิทธิเหนือพื้นดินเป็นคุณแก่จำเลยตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา ๑๔๑๓ การบอกเลิกของโจทก็ไม่ชอบ โจทก็ไม่มีอำนาจฟ้องขับไล่ให้จำเลยขนย้ายบริวารออกไปจากบ้านพิพาทและส่งมอบบ้านคืนให้แก่โจทก์ ..."
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี: หลอกลงทุนหุ้น ทองคำ บิตคอยน์
รูปคดี: นายมานะ (โจทก์) ได้ยื่นฟ้อง นางสมศรี (จำเลย) เป็นคดีอาญา โดยบรรยายฟ้องว่า
เมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2568 เวลากลางวัน จำเลยโดยทุจริต หลอกลวงโจทก์ด้วยข้อความอันเป็นเท็จว่า จำเลยเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการลงทุน เป็นมือขวาของ ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร และมีช่องทางพิเศษในการลงทุนในหุ้น ทองคำ และเงินสกุลดิจิทัล (Bitcoin) ซึ่งการันตีให้ผลตอบแทนสูงถึงร้อยละ 20 ภายใน 3 เดือน  โจทก์หลงเชื่อและได้โอนเงินให้จำเลยไป 500,000 บาท แต่หลังจากครบกำหนด 3 เดือนแล้ว โจทก์ไม่ได้รับผลตอบแทนใดๆ ทั้งไม่ได้รับคืนต้นเงินแต่ประการใด
การกระทำของจำเลยเป็นความผิดฐานฉ้อโกง เหตุเกิดในท้องที่แขวงบางนา เขตบางนา กรุงเทพมหานคร
ในคำขอท้ายฟ้อง โจทก์เพียงแต่ขอให้ลงโทษจำเลยตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341
ในวันไต่สวนมูลฟ้อง จำเลยแถลงต่อศาลว่า ไม่ต้องการทนายความ และขอรับสารภาพตามฟ้อง ศาลจึงประทับฟ้องไว้พิจารณาต่อไป

อย่างไรก็ดี หลังจากนั้น สมมุติว่าท่านได้เข้ามาเป็นทนายความของจำเลย ท่านควรจะดำเนินการอย่างไรในชั้นพิจารณา? และหากจำเลยยังคงให้การรับสารภาพ จำเลยต้องคืนเงิน 500,000 บาท แก่โจทก์ในคดีนี้หรือไม่ อย่างไร?
กลยุทธ์ต่อสู้: ข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงที่มีผลชี้ขาดตัดสินคดี
ข้อกฎหมายสำคัญ:
ป.อ. มาตรา 341
องค์ประกอบสำคัญอย่างหนึ่งของความผิดฐานฉ้อโกง คือ "การหลอกลวงด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จ" ซึ่งการที่โจทก์จะอ้างว่า ข้อความใดเป็นความเท็จนั้น โจทก์จะต้องบรรยายฟ้องให้ชัดแจ้งว่า "เป็นเท็จ" อย่างไร
ป.วิ.อ. มาตรา 158(5)
คำฟ้อง ต้องบรรยายการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ข้อความที่โจทก์อ้างว่าจำเลยหลอกลวงนั้น เป็นเท็จอย่างไร และความจริงที่ถูกต้องเป็นอย่างไร
ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคหนึ่ง
ห้ามมิให้ศาลพิพากษา หรือสั่งเกินคำขอท้ายฟ้อง
ข้อเท็จจริงที่มีผลต่อการชนะคดี (ของจำเลย):
การที่คำฟ้องของนายมานะ เพียงบรรยายว่าโจทก์ถูกหลอกลวงด้วยข้อความอันเป็นเท็จ แต่ไม่ได้บรรยายว่าแล้วความจริงเป็นอย่างไร (เช่น ความจริง คือจำเลยไม่ได้มีความเชี่ยวชาญด้านการลงทุน หรือจำเลยไม่ได้รู้จักกับ ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร หรือจำเลยไม่ได้มีช่องทางพิเศษในการลงทุนในหุ้น ทองคำและ Bitcoin หรือธุรกิจการลงทุนไม่เคยมีอยู่จริง) เท่ากับว่า คำฟ้องในส่วนที่อ้างว่าการกระทำของจำเลยเป็นการหลอกลวงนั้น ขาดองค์ประกอบของความผิดในฐานฉ้อโกง
สิ่งที่ทนายความควรทำ/แก้เกม
01
ต่อสู้เรื่องความไม่สมบูรณ์ของคำฟ้อง
ทนายความควรยกประเด็นนี้ขึ้นต่อสู้ โดยยื่นคำให้การจำเลยต่อศาลว่า คำฟ้องของโจทก์ ไม่ชอบด้วย ป.วิ.อ. มาตรา 158(5) และ ป.อ. มาตรา 341 เนื่องจากโจทก์บรรยายเพียงว่า จำเลยกล่าวหรือแสดงข้อความอันเป็นเท็จ แต่ มิได้บรรยายว่าความจริงเป็นประการใดแน่ ทำให้คำฟ้องไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานฉ้อโกง
ผล: แม้จำเลยจะให้การรับสารภาพ ศาลก็ไม่อาจลงโทษจำเลยได้ ต้องพิพากษายกฟ้อง
02
ประเด็นเรื่องอำนาจศาลในการสั่งคืนเงิน
ทนายความควรทำคำให้การของจำเลยต่อไปว่า ศาล ไม่มีอำนาจ สั่งให้จำเลยคืนเงิน 500,000 บาทแก่โจทก์ เนื่องจากโจทก์มีคำขอท้ายฟ้องเพียงให้ลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 341 โดยมิได้มีคำขอหรือคำฟ้องส่วนแพ่งให้จำเลยคืนเงินหรือชดใช้ค่าสินไหมทดแทนตาม ป.วิ.อ. มาตรา 40
ผล: กรณีจึงต้องห้ามมิให้ศาลพิพากษาให้สิ่งใดเกินคำขอตาม ป.วิ.อ. มาตรา 192 วรรคหนึ่ง
เทียบเคียง คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 479/2565 วินิจฉัยว่า "โจทก์บรรยายฟ้องกล่าวถึงแต่เฉพาะข้อความซึ่งอ้างว่า จำเลยที่ 1 กล่าวแสดง เพื่อหวังหลอกลวงโจทก์อันเป็นความเท็จ แต่มิได้บรรยายด้วยว่าความจริงเป็นประการใด เป็นคำฟ้องที่บรรยายไม่ครบองค์ประกอบของความผิดในส่วนของการกระทำทั้งหลายที่อ้างว่าจำเลยได้กระทำผิด ไม่ชอบด้วย ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) แม้จำเลยทั้งสองให้การรับสารภาพ ศาลก็ไม่อาจลงโทษจำเลยทั้งสองตามฟ้องซึ่งไม่เป็นความผิดได้ ศาลต้องพิพากษายกฟ้องโจทก์
โจทก์มีคำขอท้ายฟ้องให้ลงโทษจำเลยทั้งสองตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341 โดยมิได้มีคำขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันคืนเงินที่ได้รับไปโดยผลจากการหลอกลวงแก่โจทก์ด้วย ศาลไม่อาจพิพากษาหรือมีคำสั่งในส่วนนี้ได้ เพราะเป็นการเกินคำขอ เป็นการต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 192 วรรคหนึ่ง"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี ศึกชิงที่ดินมรดก
รูปคดี: นายปรีชาถึงแก่ความตายกว่า 10 ปีมาแล้ว โดยมีทรัพย์มรดกเป็นที่ดินแปลงเดียว ต่อมา นายเดช (จำเลยที่ 1) ซึ่งเป็นทายาทโดยธรรมคนหนึ่ง ได้ยื่นคำร้องขอ และศาลได้มีคำสั่งตั้งนายเดชเป็นผู้จัดการมรดกของนายปรีชา
นายเดชทราบดีว่า นางสมศรี (โจทก์) เป็นบุตรสาวของนายชัย และเป็นผู้สืบสิทธิของนายชัยในการรับมรดกของนายปรีชา แต่นายเดชกลับปันที่ดินมรดกนั้นให้เฉพาะแก่ตนเองกับพี่น้องอีกเพียง 3 คน (จำเลยที่ 2-4) โดยจดทะเบียนลงในโฉนดว่า ทั้ง 4 คนถือ กรรมสิทธิ์รวม และ มิได้แจ้งให้นางสมศรี ทราบใดๆ ถึงการจัดการนี้
อีก 6 ปีต่อมา นางสมศรี ถึงได้ทราบเรื่อง แล้วจึงยื่นฟ้องคดีต่อศาล เรียกร้องให้จำเลยทั้งสี่แบ่งที่ดินพิพาทส่วนที่เป็นของตนตามสิทธิในการรับมรดก ในฐานะผู้สืบสิทธิของนายชัย

ท่านรับหน้าที่เป็นทนายความของนางสมศรี จึงต้องวิเคราะห์ข้อต่อสู้ตามคำให้การของฝ่ายจำเลยดังจะกล่าวต่อไปนี้…
ฝ่ายจำเลยให้การต่อสู้ว่า:
โจทก์ฟ้องคดีขอให้แบ่งทรัพย์มรดก หลังจากพ้นกำหนด 10 ปีไปแล้ว นับแต่เมื่อเจ้ามรดกตาย คดีจึงขาดอายุความตาม ป.พ.พ. มาตรา 1754 วรรคท้าย
ทั้งยังเป็นการฟ้องคดีเกินกว่า 5 ปี นับแต่การโอนและจัดการมรดกสิ้นสุดลง คดีจึงขาดอายุความตาม มาตรา 1733 วรรคท้าย อีกด้วย

ในฐานะทนายความโจทก์ ท่านจะแก้ข้อต่อสู้ในเรื่อง อายุความ ทั้งสองประเด็นได้หรือไม่ อย่างไร?
กลยุทธ์ต่อสู้ ในการชี้ขาดประเด็นปัญหา
ข้อกฎหมายสำคัญ
ป.พ.พ. มาตรา 1733 วรรคท้าย (อายุความจัดการมรดก)
อายุความการฟ้องคดีเกี่ยวกับการจัดการมรดกจะ ไม่เริ่มนับ จนกว่าการจัดการมรดกนั้นได้สิ้นสุดลง
หลักกฎหมายตามแนวบรรทัดฐานของศาลฎีกา ในเรื่องการจัดการมรดก
การที่ผู้จัดการมรดก (จำเลยที่ 1) ปันทรัพย์มรดกโดยมิได้แบ่งให้ทายาททุกคนตามสิทธิที่กฎหมายกำหนดไว้ ทั้งมิได้แจ้งให้ทายาททราบ ถือเป็นการจัดการมรดกโดยมิชอบ การจัดการมรดกนั้นจึงยังไม่ถือว่าสิ้นสุดลง และแม้จะมีการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์รวมแล้วก็ตาม ก็ถือไม่ได้ว่าการจัดการมรดกสิ้นสุดลงแล้ว
ป.พ.พ. มาตรา 1748 วรรคแรก (การครอบครองทรัพย์มรดกแทน)
สิทธิเรียกร้องให้แบ่งทรัพย์มรดก ในกรณีที่มีทายาทคนหนึ่งคนใดได้ครอบครองไว้แทนทายาทคนอื่นนั้น ไม่มีอายุความ กล่าวคือ ไม่อยู่ภายใต้อายุความมรดกตาม มาตรา 1754
ข้อเท็จจริงที่มีผลต่อการชนะคดี (ฝ่ายโจทก์)
พฤติการณ์ในการจัดการมรดก
การที่จำเลยที่ 1 ทราบว่านางสมศรีมีสิทธิรับมรดก แต่จงใจแบ่งปันทรัพย์มรดกโดยไม่รวมโจทก์ และไม่ได้บอกกล่าวให้โจทก์รับรู้ ย่อมทำให้การจัดการมรดกไม่ชอบด้วยกฎหมาย ซึ่งต้องถือว่าการจัดการมรดกยังไม่เสร็จสิ้น ผลคือ อายุความฟ้องคดีจัดการมรดกของโจทก์ยังไม่เริ่มนับตาม ป.พ.พ. มาตรา 1733 วรรคท้าย
ผู้จัดการมรดกในฐานะผู้แทนของทายาททุกคน
การที่ศาลมีคำสั่งตั้งจำเลยที่ 1 เป็นผู้จัดการมรดก ย่อมส่งผลให้จำเลยที่ 1 มีฐานะเป็นตัวแทนที่ครอบครองที่ดินพิพาท แทนทายาททุกคน
ต่อมาเมื่อ จำเลยที่ 1 โอนที่ดินเป็นกรรมสิทธิ์รวมให้แก่จำเลยที่ 2-4 ก็ต้องถือว่า จำเลยที่ 2-4 ได้ครอบครองที่ดินไว้แทนทายาทคนอื่นด้วยเช่นกัน โจทก์จึงมีสิทธิเรียกร้องให้แบ่งทรัพย์มรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1748 วรรคแรก ได้แม้จะล่วงเลยระยะเวลา 10 ปี นับแต่เจ้ามรดกถึงแก่ความตาย โดยไม่อยู่ภายใต้อายุความตาม มาตรา 1754 วรรคท้าย
สิ่งที่ทนายความควรทำ/แก้ข้อต่อสู้
ต่อสู้เรื่องอายุความคดีจัดการมรดก
ทนายความควรนำสืบข้อเท็จจริง และยื่นคำแถลง ประกอบข้อกฎหมาย พร้อมแนบคำพิพากษาฎีกาที่วางแนวบรรทัดฐานว่า การกระทำของจำเลยที่ 1 ในการจดทะเบียนโอนกรรมสิทธิ์รวมโดย ไม่ได้แบ่งปันให้โจทก์ผู้มีสิทธิ และไม่ได้แจ้งให้โจทก์ทราบ ทั้งที่จำเลยที่ 1 ก็รู้ดีว่าโจทก์เป็นผู้มีสิทธิ ถือเป็นการจัดการมรดกโดยมิชอบด้วยกฎหมาย เท่ากับว่าการจัดการมรดกยังไม่เสร็จสิ้นลง ดังนั้นอายุความฟ้องคดีจัดการมรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1733 วรรคท้าย จึงยังไม่เริ่มนับ
ต่อสู้เรื่องการครอบครองแทน
ทนายความต้องนำสืบให้ศาลเห็นว่า จำเลยที่ 1 ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการมรดก ถือว่าจำเลยที่ 1 ได้ครอบครองทรัพย์มรดก แทนทายาททุกคน อันเป็นหน้าที่ตามกฎหมาย แม้จะมีการโอนชื่อหรือจดทะเบียนกรรมสิทธิ์รวมระหว่างบรรดาจำเลยด้วยกัน แต่ก็ยังต้องถือว่าจำเลยทั้งสี่ได้ครอบครองที่ดินพิพาทแทนทายาทคนอื่นอยู่ ตราบใดที่การแบ่งปันโดยชอบด้วยกฎหมายยังไม่เกิดขึ้น โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องร้องเรียกให้แบ่งทรัพย์มรดกตาม ป.พ.พ. มาตรา 1748 วรรคแรก ได้โดยไม่อยู่ภายใต้อายุความ 10 ปี นับแต่วันที่เจ้ามรดกตาย ตาม ป.พ.พ. มาตรา 1754 วรรคท้าย
หมายเหตุ: คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๒๔๐/๒๕๖๕
"...การกระทำของจำเลยที่ ๑ เป็นการผิดหน้าที่ในการจัดการทรัพย์มรดก ย่อมไม่มีผลผูกพันโจทก์และทายาทอื่นที่มิได้ให้ความยินยอม เนื่องจากจำเลยที่ ๑ ในฐานะผู้จัดการมรดก มิได้ดำเนินการแบ่งปันทรัพย์มรดกให้แก่ทายาททุกคนตามสิทธิที่กฎหมายกำหนดไว้ อันเป็นการจัดการมรดกของ พ. โดยมิชอบ แม้จำเลยที่ ๑ เข้าใจว่าที่ดินพิพาทเป็นสินส่วนตัวของ พ. ก็ไม่มีผลเปลี่ยนแปลงสิทธิของ ป. ที่ยังคงมีสิทธิรับมรดกของ พ. ในฐานะคู่สมรส ย่อมไม่มีผลให้การจัดการมรดกสิ้นสุดลง อายุความฟ้องคดีจัดการมรดกของโจทก์ยังไม่เริ่มนับและไม่ขาดอายุความตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๓๓ วรรคท้าย…"
"…การที่จำเลยที่ ๑ ในฐานะผู้จัดการมรดกจดทะเบียนใส่ชื่อตนและจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๔ กับ ท. ให้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์รวม ต้องถือว่าจำเลยทั้งสี่และ ท. ครอบครองที่ดินพิพาทแทนทายาทอื่น ดังนี้โจทก์ในฐานะผู้สืบสิทธิของ ล. ทายาทที่มีสิทธิรับมรดกของ ป. ย่อมมีสิทธิเรียกร้องให้แบ่งที่ดินพิพาท ซึ่งเป็นทรัพย์มรดกจากจำเลยทั้งสี่ได้ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๔๘ วรรคหนึ่ง แม้จะเป็นการฟ้องเกินกำหนดสิบปีนับแต่เมื่อ พ. เจ้ามรดกตาย ก็ไม่อยู่ในบังคับของประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๗๕๔ วรรคท้าย เพราะการจัดการทรัพย์มรดกยังไม่เสร็จสิ้นลง"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี เมื่อตำรวจไม่มีทั้งหมายค้น และหมายจับ
พ.ต.อ.ศักดิ์สิทธิ์ (จำเลยที่ 1) ได้รับรายงานจากสายลับว่า นายสมชาย (โจทก์) เป็นผู้ค้ายาเสพติดรายใหญ่ และมีพัสดุยาเสพติดจำนวนมากซุกซ่อนอยู่ในบ้านพักส่วนตัวที่ห่างไกลชุมชน แต่เนื่องจากเป็นเวลา 01:00 น. และมีข้อมูลเพิ่มเติมว่า นายสมชายเตรียมจะขนย้ายหรือจำหน่ายพัสดุดังกล่าวในเช้ามืดวันนั้น พ.ต.ท.ศักดิ์สิทธิ์จึงตัดสินใจสั่งการให้เจ้าหน้าที่ฝ่ายสืบสวน (จำเลยที่ 2-10) รวม 9 นาย เข้าปฏิบัติการตรวจค้นบ้านนายสมชายทันที โดยไม่มีทั้งหมายค้นและหมายจับ
เมื่อเจ้าพนักงานไปถึงบ้าน นายสมชายทราบว่าเป็นตำรวจจึงยินยอมเปิดประตูให้ตำรวจเดินเข้าไปภายในบ้าน เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจและให้ตรวจค้น แต่เมื่อตำรวจพบร่องรอยสารเสพติดตกหล่นอยู่บริเวณตู้หนังสือและสังเกตว่าอาจมีประตูลับซ่อนอยู่หลังตู้ดังกล่าว นายสมชายจึงรีบห้าม และบอกให้ตำรวจออกไปจากบ้านของตนโดยพลัน ทั้งยังพยายามขัดขวางตำรวจมิให้ดำเนินการต่อ
ตำรวจไม่สนใจคำขอของนายสมชาย ในทางตรงข้ามตำรวจได้ทำการจับกุมและควบคุมตัวนายสมชายไว้ทันที จากนั้นใช้กำลังทำลายประตูห้องลับเข้าไป และพบยาเสพติดจำนวนมาก
นายสมชาย ยื่นฟ้องเจ้าพนักงานตำรวจทั้ง 10 นาย กล่าวหาว่า จำเลยทั้ง 10 บุกรุกเคหสถานในเวลากลางคืนโดยไม่มีหมายค้น แล้วเข้าไปทำลายทรัพย์สินของโจทก์ ทั้งที่โจทก์ได้ห้ามปรามแล้ว นอกจากนี้ยังจับกุมโจทก์ในที่รโหฐานโดยไม่มีหมายจับ ทั้งหมดเป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 157 ฐานเจ้าพนักงานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อให้โจทก์เสียหาย

ในฐานะทนายความฝ่ายจำเลย ท่านจะต่อสู้คดีนี้อย่างไร? ข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายใดที่มีผลชี้ขาดความชอบหรือไม่ชอบด้วยกฎหมาย ในการปฏิบัติหน้าที่ของเจ้าพนักงาน?
กลยุทธ์ต่อสู้คดี
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี
ข้อกฎหมายสำคัญ:
ป.วิ.อ. มาตรา 92(4) ประกอบ มาตรา 96
บทบัญญัตินี้ได้ให้ข้อยกเว้นสำหรับการค้นในที่รโหฐานโดยที่ไม่ต้องมีหมายค้น และให้ค้นในเวลากลางคืนได้
ยิ่งไปกว่านั้น การที่โจทก์ (นายสมชาย) ซึ่งเป็นเจ้าบ้าน ได้ให้ความยินยอมและนำเจ้าพนักงานตำรวจเข้าไปตรวจค้นภายในบ้านเอง ย่อมถือว่า การตรวจค้นของเจ้าพนักงานเป็นไปโดยชอบแล้ว
ป.วิ.อ. มาตรา 78(3)
กฎหมายได้ให้ข้อยกเว้นสำหรับการจับโดยไม่จำต้องมีหมายจับ ในกรณีที่มีความจำเป็นเร่งด่วน
นอกจากนี้พฤติการณ์ที่ปรากฏต่อมา เมื่อตำรวจพบร่องรอยสารเสพติดตกหล่นอยู่บริเวณตู้หนังสือ เท่ากับ พบเห็นการกระทำความผิดซึ่งหน้า ตำรวจย่อมมีอำนาจจับกุมโจทก์ (นายสมชาย) ได้โดยชอบทันทีตาม ป.วิ.อ. มาตรา 78(1) และสามารถทำการตรวจค้นต่อไป ตลอดทั้งสามารถทำลายประตูหรือสิ่งกีดขวางได้ตาม มาตรา 92(2) และ 94 แม้โจทก์จะไม่ยินยอม
ป.อ. มาตรา 157
การกระทำของจำเลยที่ 2-10 เป็นการปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา (จำเลยที่ 1) ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานมีอำนาจตามกฎหมายและได้สั่งการไปโดยชอบ
อีกทั้งการตรวจค้น รวมถึงการจับกุมในเวลาต่อมาทันทีที่ได้พบเห็นการกระทำความผิดซึ่งหน้า ก็ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาข้างต้น กรณีจึงไม่เป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 157
ข้อเท็จจริงที่มีผลต่อการชนะคดี
01
ข้อเท็จจริง+พยานหลักฐาน "ก่อน" การเข้าตรวจค้นในกรณีเร่งด่วนฉุกเฉิน
ข้อเท็จจริงที่แสดงได้ว่า ก่อนการเข้าตรวจค้น กลุ่มของจำเลยมีพยานหลักฐานตามสมควรให้เชื่อได้ว่า โจทก์ (นายสมชาย) เป็นผู้ค้ายาเสพติด และมียาเสพติดจำนวนมากในครอบครองเพื่อจำหน่าย อีกทั้งกรณีมีความจำเป็นเร่งด่วนและฉุกเฉินอย่างยิ่ง เนื่องจากยาเสพติดอาจถูกโยกย้ายหรือจำหน่ายไปเสียก่อน หากปล่อยเวลาเนิ่นช้ารอขอให้ศาลออกหมายค้นและหมายจับ
02
ความยินยอมของโจทก์ เจ้าของบ้าน
ข้อเท็จจริงที่ว่า โจทก์เอง (นายสมชาย) เป็นผู้อนุญาตด้วยความสมัครใจ และยินยอมให้กลุ่มของจำเลยเข้าค้นบ้านในเวลากลางคืน
แนวทางการต่อสู้คดี
สิ่งที่ทนายความควรทำ/แก้ข้อกล่าวหา
สำหรับจำเลยที่ 1
ทนายความควรนำสืบเพื่อแสดงถึง เหตุผลความจำเป็นเร่งด่วนและกรณีฉุกเฉินอย่างยิ่ง ในอันที่จำเลยที่ 1 จำต้องสั่งการให้เข้าตรวจค้นในเวลากลางคืนโดยไม่มีทั้งหมายค้นกับหมายจับ
ทนายความควรระบุถึงพยานหลักฐานที่จำเลยที่ 1 มีตามสมควร ประกอบข้อมูลของสายลับในเรื่องที่โจทก์เตรียมจะขนย้าย/จำหน่ายยาเสพติดในเช้ามืดของวันเดียวกันนั้น ซึ่งหากปล่อยเนิ่นช้ารอขอออกหมาย โจทก์/ผู้ต้องหาอาจหลบหนี และยาเสพติดอาจถูกทำลาย หรือโยกย้ายจำหน่ายไปเสียก่อน อันอาจเป็นภัยต่อสังคมวงกว้าง
การกระทำของจำเลยที่ 1 อยู่ในกรอบของกฎหมายตาม ป.วิ.อ. มาตรา 78(3), 92(4) และ 96 ฉะนั้นจึงไม่เป็นความผิดตาม ป.อ. มาตรา 157
สำหรับจำเลยที่ 2-10
ทนายความควรนำสืบว่า จำเลยเหล่านี้ ปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา (จำเลยที่ 1) ซึ่งเป็นผู้มีอำนาจและได้สั่งการอย่างถูกต้องแล้ว
การตรวจค้นและจับกุมที่สืบเนื่องมาจากคำสั่งดังกล่าวจึงเป็นการกระทำโดยชอบ และอยู่ภายใต้กรอบของกฎหมายทุกประการตาม ป.วิ.อ. มาตรา 78(1)(3), 92(2)(4), 94 และ 96 นอกจากนั้นในการเข้าตรวจค้น โจทก์เองก็เป็นผู้ที่ได้ให้ความยินยอมหรืออนุญาตแล้ว
ดังนี้จำเลยที่ 2 ถึงที่ 10 ย่อมไม่มีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 157
หมายเหตุ: คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๒๐๑/๒๕๕๘
"...เป็นเรื่องจำเป็นเร่งด่วน หากต้องไปขอหมายจับจากศาลชั้นต้นแล้ว ผู้ร่วมกระทำความผิดอาจหลบหนีไปได้ตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๗๘ (๓) แม้มีการไปตรวจค้นบ้านโจทก์ทั้งสองในเวลากลางคืนโดยไม่มีหมายคัน อันเป็นการบุกรุกเคหสถาน แต่รถที่ถูกลักอยู่ที่บ้านของโจทก์ที่ ๒ และโจทก์ที่ ๒ ก็เป็นผู้พาเจ้าพนักงานตำรวจไปทำการตรวจค้นเอง กรณีจึงไม่จำต้องขอหมายค้นจากศาลตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๙๒(๔) และมาตรา ๙๔ การกระทำของจำเลยทั้งสิบสามเป็นการปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาผู้มีอำนาจสั่งการโดยชอบ จึงไม่มีความผิดฐานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๕๗"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี เงินกู้ กับนิติกรรมอำพราง
รูปคดี:
นายปรีชา (โจทก์) ฟ้องเรียกเงินจาก นายวิทวัส (จำเลย) จำนวน 10 ล้านบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปี ตาม "สัญญากู้ยืมเงิน" ที่จำเลยได้ลงลายมือชื่อไว้ จำเลยต่อสู้ว่าเงินดังกล่าวเป็นเงินที่โจทก์ร่วมลงทุนกับจำเลยในโครงการพัฒนาซอฟต์แวร์ และมีการตกลงแบ่งผลกำไร 50% แต่ที่ทำสัญญากู้ยืม ก็เพื่ออำพรางสัญญาร่วมลงทุนและเพื่อป้องกันความเสี่ยงของโจทก์
ในระหว่างการพิจารณา โจทก์คัดค้านการนำสืบพยานบุคคลของจำเลยโดยอ้างว่า เป็นการนำสืบพยานบุคคลเพื่อเพิ่มเติม ตัดทอน หรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารสัญญา ซึ่งต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา 94(ข)

ในฐานะทนายความของนายวิทวัส (จำเลย) ท่านจะต้องแก้เกมอย่างไร เพื่อให้ศาลยอมรับฟังพยานบุคคลของจำเลย ข้อกฎหมายใดที่ท่านต้องยกขึ้นมาต่อสู้?
และถ้าท่านนำพยานหลักฐานทั้งหมดมาสืบจนศาลเชื่อว่า โจทก์จำเลยทำสัญญากู้ยืมเงินเพื่ออำพรางสัญญาร่วมทุนกันจริง เพียงเท่านี้ก็พอให้จำเลยชนะคดีได้แล้วหรือไม่ เพราะอะไร?
กลยุทธ์ต่อสู้
ต่อสู้เรื่องการนำสืบพยานบุคคล
ข้อกฎหมาย: ทนายความต้องอ้าง ป.วิ.พ. มาตรา 94 วรรคท้าย โดยต่อสู้ว่า การนำสืบของจำเลยไม่ได้เป็นการนำสืบเพื่อเปลี่ยนแปลงหรือแก้ไขข้อความในเอกสาร แต่เป็นการนำสืบเพื่อพิสูจน์ว่า นิติกรรมตามเอกสารนั้นไม่สมบูรณ์ เนื่องจากเป็นการแสดงเจตนาลวงเพื่ออำพรางนิติกรรมอื่น ("สัญญากู้ยืมเงิน" เป็นนิติกรรมที่อำพราง "สัญญาร่วมทุน") การนำสืบเช่นนี้เข้าข้อยกเว้นของกฎหมาย ฉะนั้นจึงไม่ต้องด้วยบทตัดพยานบุคคล
ยุทธวิธี
ทนายความ ต้องนำสืบจำเลยเป็นประจักษ์พยาน ประกอบกับพยานบุคคลอื่นๆ ที่ได้รับรู้เรื่องการลงทุน ตลอดจนพยานเอกสาร/พยานแวดล้อมต่างๆ ที่เกี่ยวข้องทั้งก่อนเกิดเหตุ ระหว่างเกิดเหตุ และหลังเกิดเหตุ (เช่น แผนธุรกิจของโครงการพัฒนาซอฟต์แวร์, หนังสือชี้ชวนลงทุน, อีเมล แชท หรือหลักฐานการสนทนาต่างๆ เกี่ยวกับโครงการดังกล่าว) อันจะพิสูจน์ได้อย่างชัดแจ้งว่า วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของโจทก์จำเลย คือการร่วมลงทุน ไม่ใช่การกู้ยืมเงิน
ผลของนิติกรรมอำพราง
ข้อต่อสู้:
ทนายความต้องอ้าง ป.พ.พ. มาตรา 155 วรรคหนึ่ง ว่าสัญญากู้ยืมเงิน (นิติกรรมอำพราง) ต้องตกเป็น โมฆะ และถึงแม้ว่าสัญญาร่วมลงทุน (นิติกรรมที่ถูกอำพราง) จะยังมีผลสมบูรณ์ตาม ป.พ.พ. มาตรา 155 วรรคสอง แต่ในเมื่อโจทก์ฟ้องโดยอ้างสิทธิในมูลหนี้ตามสัญญากู้ยืมเงินซึ่งเป็นสัญญาต่างประเภทกัน ทั้งยังตกเป็นโมฆะเสียด้วย ดังนี้โจทก์ย่อมไม่อาจบังคับจำเลยให้ชำระหนี้เงินกู้ยืมดังกล่าว
ผลทางกฎหมาย:
โจทก์ แพ้คดีได้ทันทีในมูลหนี้กู้ยืมเงินตามฟ้อง
ทนายจำเลยไม่จำต้องเสียเวลาเสียสมองไปกับการเตรียมข้อต่อสู้อื่นใดอีก (เช่น ไม่ต้องไปเสียเวลาคิดว่า จำเลยผิดสัญญาร่วมทุนหรือไม่)
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4209/2566
"แม้สัญญากู้ยืมเงินเป็นสัญญาที่กฎหมายบังคับให้ต้องมีพยานเอกสารมาแสดง แต่กฎหมายไม่ให้ถือว่าเป็นการตัดสิทธิคู่ความ ในอันที่จะกล่าวอ้างและนำพยานบุคคลมาสืบประกอบข้ออ้างว่า สัญญาหรือหนี้อย่างอื่นที่ระบุไว้ในเอกสารนั้นไม่สมบูรณ์ เมื่อจำเลยต่อสู้ว่าหนี้ไม่สมบูรณ์ จำเลยจึงมีสิทธินำสืบพยานบุคคลประกอบข้ออ้างดังกล่าวได้ ตาม ป.วิ.พ. มาตรา 94 วรรคท้าย"
"นิติกรรมกู้ยืม เป็นนิติกรรมอำพรางนิติกรรมการร่วมลงทุน นิติกรรมการกู้เงินย่อมตกเป็นโมฆะ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 155 วรรคหนึ่ง อย่างไรก็ตาม ในวรรคสองของมาตราดังกล่าวบัญญัติว่า 'ถ้าการแสดงเจตนาลวงตามวรรคหนึ่ง ทำขึ้นเพื่ออำพรางนิติกรรมอื่น ให้นำบทบัญญัติของกฎหมายอันเกี่ยวกับนิติกรรมที่ถูกอำพรางมาใช้บังคับ' ทว่าคดีนี้ โจทก์ไม่ได้ฟ้องจำเลยให้รับผิดตามสัญญาร่วมลงทุน แต่ฟ้องให้จำเลยรับผิดตามสัญญากู้ยืมเงินที่เป็นโมฆะ จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดชำระเงินพร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ตามมูลหนี้เงินกู้ที่โจทก์ฟ้อง"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี: ไล่ยิงคนร้ายลักทุเรียน
รูปคดี:
นายดำ (จำเลย) มีหน้าที่เฝ้าสวนผลไม้ให้นายจ้าง ได้พบเห็น นายเขียวและนายแดง (ผู้ตายและผู้เสียหาย) กำลังตัดผลทุเรียนจำนวนมากในสวน ซึ่งเป็นการลักทรัพย์ซึ่งหน้า เมื่อนายดำตะโกนใส่ นายเขียวกับนายแดงจึงรีบทิ้งผลทุเรียน แล้ววิ่งไปขึ้นรถจักรยานยนต์เพื่อหลบหนี นายดำวิ่งไล่ตามไปอย่างกระชั้นชิดในระยะห่างประมาณ 50 เมตร พร้อมกับตะโกนให้หยุดและยอมให้จับกุมแต่โดยดี แต่ผู้ตายไม่ยอมหยุด นายดำจึงใช้อาวุธปืนยิง กระสุนถูกนายเขียวถึงแก่ความตาย
พนักงานอัยการ ยื่นฟ้องนายดำ ในข้อหาฆ่านายเขียวตายโดยเจตนา และข้อหาพยายามฆ่านายแดง

ในฐานะทนายความของนายดำ ท่านควรจะวางแนวทางการต่อสู้คดีอย่างไร ข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายใดที่ท่านควรยกขึ้นว่ากล่าวต่อศาลให้ชัดแจ้งหนักแน่นที่สุด เพื่อช่วยมิให้จำเลยต้องรับโทษ หรือเพื่อให้จำเลยได้รับโทษน้อยลง
กลยุทธ์ต่อสู้
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี:
ข้อกฎหมายสำคัญ
ป.อ. มาตรา 72 (การกระทำโดยบันดาลโทสะ) และ ป.วิ.อ. มาตรา 79 (ราษฎรจับกุมผู้กระทำความผิดซึ่งหน้า)
ข้อเท็จจริงสำคัญ
การที่ผู้ตายกับผู้เสียหายลักทรัพย์ผลทุเรียนต่อหน้าต่อตาจำเลย ถือเป็นการกระทำความผิดซึ่งหน้า จำเลยมีอำนาจติดตามจับกุมผู้ตายกับผู้เสียหายได้โดยชอบด้วยกฏหมาย
แม้ต่อมาผู้ตายกับผู้เสียหายทิ้งผลทุเรียน (ซึ่งเท่ากับว่า ภยันตรายจากการลักทรัพย์สิ้นสุดลงแล้ว) แต่การที่ผู้ตายและผู้เสียหายไม่ยอมหยุดให้จับกุม กลับรีบขับรถจักรยานยนต์หลบหนี แสดงถึงพฤติการณ์อันไม่รู้สำนึกในการกระทำผิด ถือเป็นการ "ข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรง และไม่เป็นธรรมต่อเนื่องมา" แล้วเป็นเหตุทำให้นายดำบันดาลโทสะ
สิ่งที่ทนายความควรทำ/แก้ข้อหาตามฟ้อง
1. อ้างอำนาจในการติดตามจับกุม (ป.วิ.อ. มาตรา 79)
ทนายความต้องตีฝ่ายโจทก์ให้แตกและทำให้ศาลเห็นว่า ผู้ตายกับผู้เสียหายเป็นคนร้ายลักทรัพย์ ก่อการประทุษร้ายต่อทรัพย์สินและละเมิดต่อกฎหมาย อันเป็นการกระทำที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน โดยไม่คำนึงถึงความเดือดร้อนของผู้อื่น และไม่เป็นธรรมอย่างร้ายแรงต่อเจ้าของทรัพย์ รวมทั้งจำเลยซึ่งมีหน้าที่ดูแลรับผิดชอบต่อทรัพย์นั้น จำเลยในฐานะราษฎรย่อมมีสิทธิโดยชอบในการติดตามจับกุมผู้ตายกับผู้เสียหาย

คำเตือน: ทนายความต้องระวังอย่างยิ่ง หากจะต่อสู้เกินเลยไปถึงขนาดว่า จำเลยยิงปืนเพื่อป้องกันตัว ทั้งนี้เพราะการยิงปืนใส่ผู้ตายกับผู้เสียหายที่กำลังหลบหนี โดยทั้งคู่ไม่ได้เอาทรัพย์ที่ลักติดตัวไปด้วย และไม่ได้พกพาอาวุธ ตลอดจนไม่ได้คิดต่อสู้ทำร้ายจำเลย ย่อมถือได้ว่า ภยันตรายที่จำต้องป้องกันตนได้สิ้นสุดลงแล้ว
หากทนายความยกข้อต่อสู้ที่เกินเลยไปจากพยานหลักฐาน อาจกลายเป็นผลเสีย เพราะศาลจะฟังว่า ฝ่ายจำเลยพยายามบิดเบือนข้อเท็จจริง ซึ่งอาจส่งผลลบต่อดุลพินิจของศาลในการกำหนดโทษ
2. เน้นหนักในเรื่องเหตุบันดาลโทสะ (ป.อ. มาตรา 72)
ทนายความต้องนำสืบให้ชัดแจ้งว่า แม้ภยันตรายจากการลักทรัพย์ได้สิ้นสุดลง แต่การที่ผู้ตายและผู้เสียหายบังอาจลักทรัพย์ต่อหน้าต่อตาจำเลยแล้วยังไม่มีสำนึกใดๆ ในความผิด ทั้งยังกลับจะหลบหนีไปอีก ย่อมถือเป็นการ ข่มเหงจำเลยอย่างร้ายแรงด้วยเหตุอันไม่เป็นธรรมต่อจำเลย และ โทสะของจำเลยย่อมต้องมีคุกรุ่นต่อเนื่องมา การใช้อาวุธปืนยิงจึงเป็นการกระทำไปในขณะที่ถูกข่มเหงรังแกและมีโทสะอยู่ ดังนี้จำเลยสมควรได้รับการลดหย่อนโทษ
หมายเหตุ: คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2959/2567
"การลักทรัพย์ เป็นการประทุษร้ายต่อทรัพย์สินและเป็นการละเมิดต่อสิทธิในความเป็นเจ้าของทรัพย์ ทั้งเป็นการกระทำที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน โดยไม่คำนึงถึงความเดือดร้อนของผู้อื่น ไม่เป็นธรรมต่อเจ้าของผลผลิตและผู้เกี่ยวข้องที่ต้องลงทุนลงแรง... เมื่อจำเลยมีหน้าที่เฝ้าดูแลสวนป่าให้บุตรชาย มาพบเห็นการกระทำของผู้ตายและผู้เสียหายซึ่งหน้า ย่อมต้องเกิดโทสะ และมีอำนาจที่จะปกป้องติดตามจับกุมผู้ตายและผู้เสียหาย เพื่อนำทรัพย์สินคืนมาได้ ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 79"
"แม้จะได้ความว่า จำเลยตะโกนบอกให้ผู้ตายและผู้เสียหายหยุด โดยผู้ตายและผู้เสียหายได้ทิ้งผลปาล์มที่ลักมาแล้ว… แต่ผู้ตายและผู้เสียหายไม่ยอมหยุด ทว่ากลับรีบขับรถจักรยานยนต์หลบหนี โดยมิได้รู้สำนึกในการกระทำผิดของตน ย่อมต้องสร้างความไม่พอใจและก่อให้เกิดโทสะแก่จำเลยยิ่งขึ้น จนเป็นเหตุให้จำเลยจำต้องใช้อาวุธปืนยิงผู้ตายและผู้เสียหาย โทสะของจำเลยนี้ยังคงมีอยู่ต่อเนื่องตราบเท่าที่บุคคลทั้งสองยังพยายามหลบหนี การที่จำเลยใช้อาวุธปืนยิงในขณะที่ถูกข่มเหงรังแกเนื่องจากถูกผู้ตายและผู้เสียหายเข้ามาลักทรัพย์ และมีโทสะอยู่เช่นนี้ จึงนับเป็นการกระทำโดยบันดาลโทสะตาม ป.อ. มาตรา 72"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี เช่าซื้อรถอลวน
รูปคดี:
บริษัท มหาชัย จำกัด ทำสัญญาให้เช่าซื้อรถยนต์แก่ นายแดน (จำเลยที่ 1) โดยมี นายเมฆ (จำเลยที่ 2) เป็นผู้ค้ำประกัน หนังสือสัญญาดังกล่าวลงลายมือชื่อของ นายแดน และ นายเมฆ ครบถ้วน แต่ในส่วนของผู้ให้เช่าซื้อ นายธงชัย ซึ่งเป็นกรรมการผู้จัดการของ บริษัท มหาชัย ได้ลงลายมือชื่อไว้โดยมิได้ประทับตราสำคัญของบริษัทตามที่หนังสือรับรองบริษัทกำหนดไว้ ต่อมา บริษัท มหาชัย ได้โอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาเช่าซื้อนี้ให้แก่ บริษัท สมาร์ทไฟแนนซ์ จำกัด (โจทก์) เป็นลายลักษณ์อักษรถูกต้อง พร้อมทั้งได้มีหนังสือบอกกล่าวเรื่องการโอนสิทธิดังกล่าวให้นายแดนและนายเมฆทราบ ซึ่งทั้งสองก็ให้ความยินยอมโดยมิได้อิดเอื้อน
หลังจากนั้น นายแดน ผ่อนชำระได้เพียง 4 งวดแรก แล้วก็ผิดนัดชำระใน 3 งวดถัดมาต่อเนื่องกัน บริษัท สมาร์ทไฟแนนซ์ จึงทำหนังสือบอกกล่าวทวงถามไปโดยชอบ นายแดนได้รับหนังสือแล้วแต่เพิกเฉย บริษัท สมาร์ทไฟแนนซ์จึงยื่นฟ้องขอบังคับให้ นายแดน รับผิดตามสัญญาพร้อมทั้งชดใช้ค่าเสียหาย กับให้นายเมฆรับผิดด้วยในฐานะผู้ค้ำประกัน
ในฐานะทนายความของจำเลยทั้งสอง ท่านจะต่อสู้คดีอย่างไร? ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายใดที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดีนี้? การที่จำเลยที่ 1 และที่ 2 ได้ให้ความยินยอมในเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้องตามสัญญาเช่าซื้อแก่โจทก์ มีผลต่ออำนาจฟ้องของโจทก์หรือไม่ อย่างไร?
กลยุทธ์ต่อสู้
ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี
ข้อกฎหมายสำคัญ คือ ป.พ.พ. มาตรา 572 วรรคสอง ซึ่งกำหนดให้สัญญาเช่าซื้อต้องทำเป็นหนังสือ ลงลายมือชื่อคู่สัญญาทั้งสองฝ่าย มิฉะนั้นเป็นโมฆะ
และ ป.พ.พ. มาตรา 172 วรรคหนึ่ง ซึ่งกำหนดว่าโมฆะกรรมนั้น ไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้
ข้อเท็จจริงที่มีผลต่อการชนะคดี
การที่ผู้ให้เช่าซื้อ (บริษัท มหาชัย) มีเพียงลายมือชื่อกรรมการผู้จัดการ โดยมิได้ประทับตราสำคัญของบริษัท ตามข้อบังคับในหนังสือรับรองบริษัท ถือไม่ได้ว่าบริษัทได้ลงลายมือชื่อและมีฐานะเป็นคู่สัญญาโดยชอบ เท่ากับว่า สัญญาเช่าซื้อมีเพียงลายมือชื่อของ นายแดน (ผู้เช่าซื้อ) แต่ฝ่ายเดียว จึงต้อง ตกเป็นโมฆะ ตามมาตรา 572 วรรคสอง
ผลต่อผู้ค้ำประกัน
เมื่อสัญญาประธาน (สัญญาเช่าซื้อ) ตกเป็นโมฆะ ทำให้ไม่มีหนี้ประธานที่สมบูรณ์ นายเมฆ (จำเลยที่ 2) ในฐานะผู้ค้ำประกัน ย่อมไม่ต้องรับผิด ตาม ป.พ.พ. มาตรา 681 วรรคหนึ่ง
สิ่งที่ทนายความควรทำคำให้การ/แก้ข้อหา
01
ต่อสู้เรื่องความเป็นโมฆะของสัญญา
ยกประเด็นขึ้นต่อสู้ว่า สัญญาเช่าซื้อกระทำโดยผิดแบบที่กฎหมายกำหนดไว้ กล่าวคือ มิได้ลงลายมือชื่อของบริษัทผู้ให้เช่าซื้อ เนื่องจากปราศจากตราประทับสำคัญบริษัทตามข้อบังคับของบริษัท สัญญาจึงตกเป็นโมฆะ (ป.พ.พ. มาตรา 572 วรรคสอง)
02
โต้แย้งอำนาจฟ้องของผู้รับโอน
โต้แย้งว่าเมื่อสัญญาเช่าซื้อเป็นโมฆะ เท่ากับว่าเสียเปล่ามาตั้งแต่ต้น สิทธิเรียกร้องตามสัญญาจึงไม่เคยเกิดมีขึ้น การที่บริษัท มหาชัย โอนสิทธิเรียกร้องที่ไม่เคยมีอยู่ให้แก่โจทก์ (บริษัท สมาร์ทไฟแนนซ์) โจทก์จึง ไม่ได้รับโอนสิทธิใดๆ อันจะมาเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 รับผิดได้ และแม้จำเลยที่ 1 กับที่ 2 ได้ให้ความยินยอมในเรื่องการโอนสิทธิเรียกร้อง ก็หาได้มีผลแต่อย่างใดไม่ เพราะโมฆะกรรมไม่อาจให้สัตยาบันแก่กันได้ (ป.พ.พ. มาตรา 172 วรรคหนึ่ง)
03
ปฏิเสธความรับผิดของผู้ค้ำประกัน
ต่อสู้อีกด้วยว่า ความรับผิดของผู้ค้ำประกันถือเป็นอุปกรณ์แห่งหนี้ประธาน ดังนั้นเมื่อหนี้ประธานเป็นโมฆะ ผู้ค้ำประกันย่อมหลุดพ้นจากความรับผิดโดยสิ้นเชิง (ป.พ.พ. มาตรา 681 วรรคหนึ่ง)
หมายเหตุ

คำพิพากษาฎีกาที่ 3347/2565 วินิจฉัยว่า "ธ. ลงลายมือชื่อในช่องเจ้าของ โดยมิได้ประทับตราสำคัญของบริษัท ถือไม่ได้ว่าบริษัท ศ. ลงชื่อในฐานะผู้ให้เช่าซื้อครบถ้วนโดยชอบตามหนังสือรับรองของบริษัท สัญญาเช่าซื้อมีเพียงลายมือชื่อของจำเลยที่ 1 ผู้เช่าซื้อแต่ฝ่ายเดียว ย่อมตกเป็นโมฆะตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 572 วรรคสอง…
แม้ต่อมาบริษัท ศ. จะได้ยอมรับเข้าถือเอาประโยชน์ตามสัญญาเช่าซื้อ ก็ไม่อาจถือได้ว่า บริษัท ศ. ลงชื่อเป็นคู่สัญญากับจำเลยที่ 1 อันจะทำให้สัญญาเช่าซื้อซึ่งเป็นโมฆะ กลับเป็นสัญญาเช่าซื้อที่มีผลสมบูรณ์ตามกฎหมายได้ โจทก์ในฐานะผู้รับโอน ไม่มีสิทธิเรียกร้องให้จำเลยที่ 1 รับผิดตามสัญญาเช่าซื้อได้ ฉะนั้น จำเลยที่ 2 ในฐานะผู้ค้ำประกันย่อมไม่ต้องรับผิดด้วยเช่นกัน"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี: แม่ลูกอาชญากร?
รูปคดี:
พนักงานอัยการเป็นโจทก์ ฟ้องนาย ข. (ผู้เยาว์อายุ 19 ปี) เป็นจำเลยที่ 1 ในคดีอาญาข้อหาใช้บัตรอิเล็กทรอนิกส์ปลอมซื้อสินค้าของบริษัท ก. และฟ้องนาง ค. (ซึ่งเป็นมารดาของนาย ข.) เป็นจำเลยที่ 2 ในฐานผู้สนับสนุน ต่อมาบริษัท ก. ยื่นคำร้องตาม ป.วิ.อ. มาตรา 44/1 ขอให้จำเลยทั้งสองร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย
ศาลชั้นต้น พิพากษาคดีในส่วนอาญาว่า นาย ข. เท่านั้นที่เป็นผู้กระทำความผิด ส่วนนาง ค. ไม่มีส่วนร่วมรู้เห็นใดๆ ในการกระทำความผิด ให้ยกฟ้องสำหรับนาง ค. ในส่วนอาญา แต่ในคดีส่วนแพ่งที่เกี่ยวเนื่องกันนั้น ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่า แม้คำฟ้องไม่ได้ระบุว่า นาย ข. เป็นบุตรของนาง ค. แต่เมื่อความปรากฏต่อศาลเองว่า นาง ค. เป็นมารดาและมิได้ใช้ความระมัดระวังในการดูแลบุตรผู้เยาว์ตามสมควร ศาลมีอำนาจพิพากษาให้ นาง ค. ต้องร่วมรับผิดทางแพ่งและชดใช้ค่าสินไหมทดแทนแก่บริษัท ก. ได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 429 และ ป.วิ.อ. มาตรา 47

ในฐานะทนายความของนาง ค. ปัญหาข้อกฎหมายใดที่ท่านควรจะยกขึ้นอุทธรณ์ เพราะอาจทำให้นาง ค. พลิกกลับมาชนะคดีในส่วนแพ่งได้อย่างเด็ดขาด
กลยุทธ์ต่อสู้ในชั้นอุทธรณ์
ข้อกฎหมายสำคัญที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี คือ
1
การพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญา
(ป.วิ.อ. มาตรา 46)
2
คำร้องของผู้เสียหายที่จะขอบังคับให้จำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทนนั้น ต้องอาศัยข้อเท็จจริงตามคำฟ้องของพนักงานอัยการเป็นหลักเท่านั้น ไม่อาจมีคำขอบังคับโดยอาศัยเหตุหรือข้อเท็จจริงประการอื่นนอกคำฟ้องคดีอาญา
(ป.วิ.อ. มาตรา 44/1 วรรคท้าย)
3
ในคดีส่วนแพ่ง ห้ามมิให้ศาลพิพากษา หรือทำคำสั่งให้สิ่งใดๆเกินไปกว่า หรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้อง
(ป.วิ.พ. มาตรา 142 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 40)

คดีนี้ ความรับผิดทางแพ่งของนาง ค. (ถ้าจะมี) จะต้องเป็นความรับผิดที่เกิดขึ้น อันเนื่องมาจากการกระทำความผิดอาญา หรือการกระทำละเมิดของนาง ค. โดยตรง
ดังนี้ เมื่อนาง ค. ไม่ได้กระทำความผิดตามฟ้องในส่วนอาญา เท่ากับว่า นาง ค. ไม่ได้กระทำละเมิดในทางแพ่ง ศาลชั้นต้นจะหยิบยกข้อหาอื่น หรือเหตุอื่น เช่น ป.พ.พ. มาตรา 429 โดยที่ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงในคำฟ้อง แล้วนำมาวินิจฉัยให้นาง ค. ต้องรับผิดในส่วนแพ่งนั้น หาได้ไม่
สิ่งที่ทนายความพึงต่อสู้ในชั้นอุทธรณ์
1. เน้นย้ำหลักการของ ป.วิ.อ. มาตรา 46
ทนายความต้องอุทธรณ์ในประเด็นว่า เมื่อศาลอาญาพิพากษายกฟ้องนาง ค. ในส่วนอาญา ข้อเท็จจริงในส่วนอาญาจึงเป็นที่ยุติว่านาง ค. ไม่ได้กระทำความผิดตามฟ้อง ซึ่งเท่ากับว่า นาง ค. มิได้กระทำละเมิด จึงไม่ต้องรับผิดในฐานะผู้ร่วมกระทำละเมิดในทางแพ่งแต่อย่างใด
2. ต่อสู้เรื่อง คำพิพากษานอกฟ้องนอกประเด็น (Ultra Petita)
ทนายความต้องชี้แจงอีกว่า การที่ศาลชั้นต้นหยิบยกข้อเท็จจริงนอกคำฟ้อง แล้วนำ ป.พ.พ. มาตรา 429 (ความรับผิดของบิดามารดาในการละเลยการดูแลบุตรผู้เยาว์) มาปรับบท แล้วบังคับให้นาง ค. ต้องชดใช้ค่าสินไหมทดแทนนั้น ถือเป็นการพิพากษาเกินไปกว่าหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้องของพนักงานอัยการกับคำร้องของผู้ร้อง ซึ่งต้องห้ามและไม่ชอบด้วย ป.วิ.พ. มาตรา 142 ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา 40
3. ให้เหตุผลประกอบอื่นๆ เพื่อเพิ่มน้ำหนักอุทธรณ์
ป.วิ.อ. มาตรา 44/1 วรรคท้าย
กำหนดว่า คำขอบังคับให้จำเลยชดใช้ค่าสินไหมทดแทน ต้องเป็นคำขออันเนื่องมาจากการกระทำความผิดของจำเลยในคดีอาญาเท่านั้น
ป.พ.พ. มาตรา 429
บทบัญญัติมาตรานี้ มีสภาพแห่งข้อหาทางแพ่งที่เป็นอิสระ แยกต่างหากจากการกระทำความผิดอาญาที่ถูกฟ้อง (ฟ้องเพียงว่า นาง ค. เป็นผู้สนับสนุนการใช้บัตรอิเล็กทรอนิกส์ปลอม)
ป.วิ.อ. มาตรา 47 วรรคหนึ่ง
แม้จะบัญญัติว่า "คำพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ต้องเป็นไปตามบทบัญญัติแห่งกฎหมายอันว่าด้วยความรับผิดของบุคคลในทางแพ่ง โดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าจำเลยต้องคำพิพากษาว่าได้กระทำความผิดหรือไม่" แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ศาลชั้นต้นจะนำข้อเท็จจริงนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้องมาพิพากษาความรับผิดของนาง ค. ในทางแพ่งได้
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๑๗๕๖/๒๕๖๓
วินิจฉัยว่า "ค่าสินไหมทดแทนที่ผู้ร้องจะมีคำขอบังคับให้จำเลยที่ ๓ ชดใช้แก่ผู้ร้องนั้น จะต้องเป็นค่าสินไหมทดแทนอันเนื่องจากการกระทำความผิดอาญาของจำเลยที่ ๓ ตามที่ถูกฟ้องเท่านั้น ผู้ร้องจึงไม่สามารถยื่นคำร้องขอให้บังคับจำเลยที่ ๓ ชดใช้ค่าสินไหมทดแทนอันเนื่องจากการกระทำความผิดของบุคคลอื่นได้...
การที่ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ ๓ มิได้ร่วมกระทำความผิดตามฟ้องด้วย แต่กลับพิพากษาให้จำเลยที่ ๓ ร่วมรับผิดในผลแห่งการละเมิดของจำเลยที่ ๑ ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๔๒๙ ในฐานะมารดาซึ่งมิได้ใช้ความระมัดระวังตามสมควรแก่หน้าที่ดูแลฯ จึงเป็นการพิพากษาเกินไปกว่าหรือนอกจากที่ปรากฏในคำฟ้องของพนักงานอัยการและคำร้องของผู้ร้อง เป็นการนอกฟ้องนอกประเด็น ต้องห้ามตาม ป.วิ.พ. มาตรา ๑๔๒ ประกอบ ป.วิ.อ. มาตรา ๔๐"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี ฟ้องเรียกค่าทดแทนจากมือที่สาม
รูปคดี: นางฟ้า (โจทก์) ฟ้องเรียกค่าทดแทนจาก น.ส.มาริสา (จำเลย) โดยกล่าวอ้างว่า น.ส.มาริสา ได้แสดงตนโดยเปิดเผยเพื่อแสดงว่ามีความสัมพันธ์กับนายวิทย์ (สามีโจทก์) ในทำนองชู้สาว
ข้อเท็จจริงตามคำฟ้องมีว่า: นายวิทย์และ น.ส.มาริสาไปเที่ยวในประเทศมาเลเซียด้วยกัน และเข้าพักในโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง เมื่อพนักงานโรงแรมเข้ามาเก็บห้องพักตอนเช้า เห็นนายวิทย์และ น.ส.มาริสาอยู่ด้วยกันในสภาพกึ่งเปลือย โดยมีเพียงพนักงานทำความสะอาดเห็นเหตุการณ์นี้เท่านั้น นอกจากนี้ ทั้งสองยังเคยไปรับประทานอาหารเย็นกับเพื่อนสนิทของนายวิทย์ในร้านอาหารหรูหราแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ โดยมีการโอบกอดและแสดงออกถึงความใกล้ชิดเกินกว่าเพื่อนร่วมงานธรรมดา

หากท่านเป็นทนายความฝ่ายโจทก์ จะต้องวางกลยุทธ์เอาชนะคดีนี้อย่างไร หลังจากที่ได้อ่าน "ข้อต่อสู้ในคำให้การ" ของจำเลย ดังต่อไปนี้...
ข้อต่อสู้ของจำเลย
น.ส.มาริสา ให้การต่อสู้คดีใน 2 ประเด็นหลัก:
1
พฤติการณ์ไม่ใช่การแสดงตนโดยเปิดเผย
การกระทำทั้งหมดไม่ถือว่าเป็นการ "แสดงตนโดยเปิดเผย" เพราะมีเพียงพนักงานโรงแรมกับเพื่อนสนิทคนเดียวที่เห็น กรณีจึงหาใช่เป็นการแสดงตนเปิดเผยต่อสาธารณชนไม่
2
โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง
โจทก์ ไม่มีสิทธิฟ้องเรียกค่าทดแทน เพราะไม่ได้ฟ้องหย่านายวิทย์มาด้วย กรณีต้องถือว่าโจทก์ได้ให้อภัยต่อเหตุแห่งการกระทำทั้งหมดแล้วตาม ป.พ.พ. มาตรา 1518 คดีจึงไม่มีมูลให้เรียกร้องค่าทดแทนกันได้อีก

คำถามสำคัญ: ในฐานะทนายความฝ่ายโจทก์ ท่านจะหักล้างข้อต่อสู้ของจำเลยในทั้ง 2 ประเด็นได้หรือไม่ อย่างไร? ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายใดที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดีนี้?
กลยุทธ์ต่อสู้: ข้อกฎหมายและข้อเท็จจริงที่มีผลชี้ขาดตัดสินคดี
ข้อกฎหมายสำคัญ
ป.พ.พ. มาตรา 1523 วรรคสอง
ให้สิทธิภริยาเรียกค่าทดแทนจากหญิงอื่นที่แสดงตนโดยเปิดเผยเพื่อแสดงว่าตนมีความสัมพันธ์กับสามีในทำนองชู้สาว โดย ไม่ต้องมีการฟ้องหย่า เป็นข้อหาหลักก็ได้ และโดยที่ไม่ต้องคำนึงว่าภริยาได้ให้อภัยสามีแล้วหรือไม่
ข้อเท็จจริงที่มีผลต่อการชนะคดี
พฤติการณ์ "แสดงตนโดยเปิดเผย"
แม้ผู้ที่เห็นเหตุการณ์จะเป็นเพียงบุคคลในวงแคบ (เช่น พนักงานโรงแรม หรือเพื่อนสนิทของสามี) แต่หากการแสดงออกนั้นมีลักษณะที่ ชัดเจนถึงความสัมพันธ์ฉันชู้สาว เกินกว่าความสัมพันธ์ทั่วไป ให้ปรากฏแก่บุคคลอื่น (เช่น การเข้าพักโรงแรมห้องเดียวกัน แล้วถูกพบเห็นในลักษณะกึ่งเปลือย, การโอบกอดในที่สาธารณะ ฯลฯ) ย่อมถือว่าเป็นการแสดงตนโดยเปิดเผยในทำนองชู้สาวต่อหน้าธารกำนัลแล้ว โดยมิพักต้องคำนึงว่ามีผู้พบเห็นเหตุการณ์จำนวนมากน้อยเพียงใด
สิ่งที่ทนายความโจทก์ควรทำ/แก้ข้อต่อสู้จำเลย
ต่อสู้เรื่องอำนาจฟ้อง
ทนายความต้องแถลงย้ำว่า ฟ้องโจทก์ไม่ได้อาศัยสิทธิเรียกค่าทดแทนตาม ป.พ.พ. มาตรา 1523 วรรคหนึ่ง ซึ่งต้องฟ้องหย่ามาด้วย โดยอาศัยเหตุตาม มาตรา 1516(1) เสียก่อน
หากแต่โจทก์ฟ้องตามสิทธิใน ป.พ.พ. มาตรา 1523 วรรคสอง ซึ่งกฎหมาย ไม่ได้บังคับว่าจะต้องฟ้องหย่ามาด้วย ดังนี้ โจทก์จึงมีอำนาจฟ้องโดยสมบูรณ์
ต่อสู้เรื่องการแสดงตนโดยเปิดเผย
ทนายความต้องนำสืบพยานบุคคล (พนักงานโรงแรมที่เห็นจำเลยกับสามีโจทก์ในสภาพกึ่งเปลือย และเพื่อนร่วมงานของสามีโจทก์ที่เห็นบุคคลทั้งสองโอบกอดหรือแสดงความใกล้ชิดเกินกว่าธรรมดา) รวมถึงพยานหลักฐานอื่นๆ เช่น เอกสารการจองห้องพัก เข้าพัก และชำระค่าที่พักในโรงแรม, ภาพถ่ายหรือคลิปจากกล้องวงจรปิดที่บันทึกเหตุการณ์ไว้ ไม่ว่าจะเป็นที่โรงแรม หรือที่ร้านอาหาร ฯลฯ เพื่อพิสูจน์ว่า จำเลยแสดงตนอย่างเปิดเผยว่ามีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับสามีโจทก์แล้ว
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 4818/2551
"...การที่จำเลยไปพักที่โรงแรมทั้งสองแห่งกับ พ. โดยพักอยู่ห้องเดียวกันและมีเพศสัมพันธ์กัน แม้ผู้ที่เห็นเหตุการณ์จะเป็นเพื่อนของ พ. เพื่อนของจำเลย และพนักงานโรงแรม ก็เป็นการแสดงตัวอย่างเปิดเผยว่ามีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกันแล้ว โจทก์จึงมีสิทธิเรียกค่าทดแทนจากจำเลยได้... กรณีไม่ใช่การฟ้องเรียกค่าทดแทนตาม ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1523 วรรคหนึ่ง ซึ่งจะต้องมีการฟ้องหย่าโดยอาศัยเหตุตามมาตรา 1516(1) เสียก่อนจึงจะมีสิทธิฟ้องได้ ดังนี้โจทก์จึงมีสิทธิฟ้อง"

หมายเหตุ: คำพิพากษานี้เป็นบรรทัดฐานสำคัญที่ยืนยันว่า การแสดงตนโดยเปิดเผย ไม่จำเป็นต้องกระทำต่อสาธารณชนจำนวนมาก และโจทก์มีอำนาจฟ้องโดยไม่จำต้องฟ้องหย่าก่อน
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดีบุกรุก
รูปคดี:
นายสมชาย (จำเลยที่ 1) ได้พำนักอาศัยในบ้าน ซึ่งตั้งอยู่บนที่ดินของนางสาวมาลี (โจทก์) ตลอดมานับแต่ที่เคยได้รับอนุญาตจากเจ้าของเดิม คือนางสมศรี ซึ่งเป็นผู้ขายที่ดินให้นางสาวมาลีในภายหลัง
อย่างไรก็ตาม บัดนี้นางสาวมาลีไม่ประสงค์จะให้นายสมชายอาศัยหรือใช้ประโยชน์อีกต่อไป แต่นายสมชายก็หาได้ใส่ใจไม่ และยังคงพำนักอาศัยในบ้านดังกล่าวตามเดิม ทั้งยังให้เพื่อนชื่อนายเอก (จำเลยที่ 2) เข้ามาช่วยซ่อมแซมบ้านที่ทรุดโทรม นางสาวมาลีจึงยื่นฟ้องทั้งนายสมชายและนายเอก เป็นคดีอาญาในข้อหาร่วมกันบุกรุก

ในฐานะทนายความของนายสมชายและนายเอก ท่านจะให้คำแนะนำในการต่อสู้คดีอย่างไร? ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายใดที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดีนี้?
กลยุทธ์การต่อสู้คดี
ประเด็นหลักทางกฎหมาย
การกระทำของจำเลยที่ 1 ไม่เข้าองค์ประกอบความผิดฐานบุกรุกตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 364 เนื่องจาก:
  • นายสมชายได้ครอบครองอาศัยในที่ดินพิพาทโดยชอบมาตั้งแต่แรก โดยความยินยอมจากเจ้าของเดิม
วินิจฉัยองค์ประกอบความผิด
การที่นายสมชายยังคงอยู่ในที่ดินตลอดมา จึงถือไม่ได้ว่าเป็นการ "เข้าไป" กระทำการใดๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองที่ดินโดยปกติสุข หรือ "เข้าไป/ซ่อนตัว/ไม่ยอมออกจาก" เคหสถานในความครอบครองของผู้อื่นโดยไม่มีเหตุอันสมควร (เพราะบ้านและที่ดินพิพาท ไม่เคยอยู่ในความครอบครองของโจทก์เลย)
กรณีของนายเอก จำเลยที่ 2
นายเอกที่เข้ามาช่วยซ่อมแซมบ้าน เป็นการเข้ามาโดยอาศัยสิทธิของนายสมชาย ซึ่งเป็นผู้ครอบครองโดยชอบตั้งแต่แรก จึงไม่ถือเป็นการบุกรุกเช่นเดียวกัน
แนวทางการต่อสู้ของทนายความ
ทนายความควรต่อสู้ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำความผิดอาญาฐานบุกรุก โดยชี้ให้ศาลเห็นว่า:
01
จำเลยได้การครอบครองมาโดยชอบ
สิทธิครอบครองของนายสมชาย มีมาตั้งแต่ก่อนที่โจทก์จะได้กรรมสิทธิ์
02
ความยินยอมของเจ้าของเดิม
นำเจ้าของเดิมมาเบิกความเป็นพยานว่า เคยได้อนุญาต ให้นายสมชายครอบครองใช้ประโยชน์บ้านและที่ดินพิพาท
03
องค์ประกอบความผิดไม่ครบถ้วน
การกระทำของจำเลยจึงไม่เข้าองค์ประกอบความผิด เนื่องจากไม่ใช่การ "เข้าไปเพื่อแย่งหรือถือการครอบครอง" หรือ "รบกวนการครอบครองของผู้อื่นโดยปกติสุข" หรือ "ไม่ยอมออกจากเคหสถานในความครอบครองของผู้อื่น"
คำพิพากษาฎีกาและข้อสังเกต
คำพิพากษาฎีกาที่ 2991/2565
"น. และ ส. เจ้าของที่ดินในขณะนั้น ยินยอมให้จำเลยทั้งสามอยู่ในที่ดินพิพาท ... อันเป็นการอยู่ในที่ดินพิพาทโดยชอบมาตั้งแต่แรก" แม้ภายหลังจากที่ศาลชั้นต้นมีคำพิพากษาให้ขับไล่ออกจากที่ดินพิพาทแล้ว ก็ถือไม่ได้ว่าเป็นการเข้าไปกระทำการใดๆ อันเป็นการรบกวนการครอบครองที่ดินพิพาทของโจทก์ร่วมโดยปกติสุข ไม่เป็นความผิดฐานบุกรุก
ข้อสังเกตสำคัญ
การที่นางสาวมาลี (หรือทนายความของนางสาวมาลี) เลือกฟ้องเป็นคดีอาญา หวังจะใช้โทษอาญากดดันจำเลยนั้น เป็นการเดินเกมที่ผิดพลาด!

วิธีที่ผิด
ฟ้องเป็นคดีอาญาฐานบุกรุก หวังใช้โทษอาญากดดันจำเลย

วิธีที่ถูกต้อง
ฟ้องขับไล่เป็นคดีแพ่ง โดยอำนาจแห่งกรรมสิทธิ์ แล้วบังคับคดีตามกฎหมายต่อไป
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี ความรับผิดของคณะกรรมการมูลนิธิ
รูปคดี:
มูลนิธิ "จอมพลัง" (โจทก์) เป็นนิติบุคคลตามกฎหมาย ได้ยื่นฟ้องคณะกรรมการชุดเก่าของมูลนิธิจำนวน 7 คน (จำเลย) โดยบรรยายฟ้องว่า จำเลยเหล่านี้ได้ร่วมกันทำสัญญาจัดซื้อที่ดินของมูลนิธิโดยฝ่าฝืนหรือผิดระเบียบภายในของมูลนิธิอย่างจงใจในปี 2555 ทำให้มูลนิธิได้รับความเสียหายเป็นเงิน 5 ล้านบาท ทั้งนี้โจทก์ทราบถึงความเสียหายและการกระทำของจำเลยในวันที่ 1 มีนาคม 2556 และได้ยื่นฟ้องคดีนี้ในวันที่ 15 พฤษภาคม 2562
คำฟ้องโจทก์บรรยายข้อเท็จจริงที่แจ้งชัดถึงการที่จำเลยจงใจทำสัญญากับบุคคลภายนอกโดยผิดระเบียบ และขอให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหาย แต่มิได้ระบุเลขมาตราของกฎหมายที่บัญญัติความรับผิดของจำเลย

ในฐานะทนายความฝ่ายจำเลย ท่านจะให้คำแนะนำในการต่อสู้คดีนี้อย่างไร? คดีนี้ "ขาดอายุความ" แล้วหรือไม่ ด้วยข้อกฎหมายใด? ท่านยังจะต้องเสียเวลาทำให้การต่อสู้ในประเด็นปัญหาข้อเท็จจริงอีกหรือไม่?
กลยุทธ์ต่อสู้
ข้อกฎหมายสำคัญในเรื่องอำนาจฟ้อง
ประเด็นสำคัญคือ การที่สิทธิเรียกร้องในมูลละเมิดขาดอายุความแล้ว แต่สิทธิเรียกร้องให้จำเลยรับผิดในฐานะผู้แทนนิติบุคคลยังคงมีอยู่
1. มูลละเมิด
โจทก์ทราบถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้จะพึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน (คือ จำเลยทั้ง 15 คน) ในวันที่ 1 มีนาคม 2556 และยื่นฟ้องในวันที่ 15 พฤษภาคม 2562 ซึ่งเกินกว่า 1 ปี นับแต่วันที่รู้ถึงการละเมิดและรู้ตัวผู้พึงต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน ดังนี้สิทธิเรียกร้องในมูลละเมิดจึงขาดอายุความตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง
2. ฐานตัวแทน/ผู้แทนนิติบุคคล
แม้โจทก์จะไม่ได้ระบุ ป.พ.พ. มาตรา 77 ประกอบ มาตรา 812 ไว้โดยตรง แต่ข้อเท็จจริงที่บรรยายฟ้องแสดงถึงการกระทำของคณะกรรมการที่ฝ่าฝืนหรือผิดระเบียบของนิติบุคคล ย่อมถือได้ว่า โจทก์ฟ้องให้จำเลยรับผิดในฐานะผู้แทน/ตัวแทนตามหลักกฎหมายตัวแทน ซึ่งเป็นกรณีที่ไม่มีกฎหมายกำหนดอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงต้องใช้อายุความทั่วไป คือ 10 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/30 ฉะนั้นเมื่อจำเลยได้กระทำการอันเป็นเหตุแห่งการโต้แย้งสิทธิในปี 2555 และโจทก์ได้ยื่นฟ้องในปี 2562 ซึ่งยังไม่เกิน 10 ปี คดีจึง "ไม่ขาดอายุความ" ในส่วนนี้
สิ่งที่ทนายความควรทำ/แก้ไขข้อต่อสู้
01
ต่อสู้ในปัญหาข้อกฎหมาย เรื่องอายุความละเมิด
ทนายความควรต่อสู้ในคำให้การให้ชัดแจ้งว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องเรียกค่าเสียหายในมูลละเมิดตาม ป.พ.พ. มาตรา 420 แต่คดีขาดอายุความไปแล้ว ตาม ป.พ.พ. มาตรา 448 วรรคหนึ่ง
02
แก้ข้อกล่าวหาตามฟ้อง ในปัญหาข้อเท็จจริง
ทนายความจะต้องตระหนักว่า แม้ฟ้องโจทก์ในมูลละเมิดจะขาดอายุความแล้ว แต่ศาลมีอำนาจปรับบทกฎหมายเข้ากับข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำฟ้อง ศาลจึงอาจวินิจฉัยให้จำเลยรับผิดในฐานะผู้แทนนิติบุคคล ซึ่งคดียังไม่ขาดอายุความ 10 ปี ดังนั้น ทนายความควรเตรียมพร้อมต่อสู้ในประเด็นความรับผิดของจำเลยในฐานตัวแทน อาทิว่า การกระทำของจำเลยไม่ได้เป็นการทำโดยประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง หรือโดยปราศจากอำนาจ/นอกเหนืออำนาจ หากแต่เป็นการกระทำที่ได้รับความเห็นชอบจากที่ประชุมใหญ่ของสมาคมแล้ว ฯลฯ ทั้งนี้ ในขั้นต้น ทนายความจะต้องสอบข้อเท็จจริงโดยละเอียดจากจำเลยทุกๆ คน
หมายเหตุ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1765/2566 วินิจฉัยว่า "แม้โจทก์จะไม่ได้กล่าวมาในคำฟ้องให้ชัดเจนว่า โจทก์ฟ้องจำเลย...ให้รับผิดในความเสียหายจากการกระทำละเมิด หรือให้รับผิดในฐานะผู้แทนนิติบุคคลหรือตัวแทน...แต่เมื่อโจทก์บรรยายข้อเท็จจริงมา ให้เป็นที่เข้าได้ใจตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว เป็นหน้าที่ของศาลที่จะต้องปรับข้อเท็จจริงตามคำฟ้องว่า กรณีจะต้องด้วยบทกฎหมายใด"
และ "สิทธิเรียกร้องให้จำเลยรับผิดในฐานะผู้แทนนิติบุคคล หรือในฐานะตัวแทนตาม ป.พ.พ. มาตรา 77 ประกอบมาตรา 812 นั้น ไม่มีกฎหมายกำหนดเรื่องอายุความไว้โดยเฉพาะ จึงต้องถืออายุความ 10 ปี ตาม ป.พ.พ. มาตรา 193/30"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี เครื่องกรองน้ำ
รูปคดี
นายเพชร (จำเลยที่ 1) เป็นพนักงานขายของบริษัท ก. มีหน้าที่เบิกเครื่องกรองน้ำจากคลังสินค้าของบริษัท เพื่อนำไปเร่ขายให้แก่ลูกค้านอกสถานที่ตามราคาที่บริษัทกำหนด เมื่อขายได้จะต้องนำเงินที่ได้มาส่งมอบให้บริษัทภายในวันนั้น แต่หากขายไม่ได้จะต้องนำสินค้าที่เหลือมาคืนคลังสินค้า ในวันเกิดเหตุ นายเพชรได้เบิกเครื่องกรองน้ำสามชุดมูลค่ารวมกันประมาณ 1 แสนบาท เพื่อไปขาย แต่แทนที่จะนำเงินหรือสินค้ากลับมาคืนบริษัท นายเพชรกลับนำเครื่องกรองน้ำทั้งสามชุดไปจำนำ และนำเงินที่ได้มาแบ่งให้กับนายพล (จำเลยที่ 2) ซึ่งเป็นหัวหน้าคลังสินค้า โดยนายพลได้ลงบันทึกในระบบว่าเครื่องกรองน้ำทั้งสามชุดดังกล่าวถูกส่งคืนคลังเรียบร้อยแล้ว เพื่อปกปิดความจริงไม่ให้บริษัททราบถึงการกระทำของนายเพชร ต่อมาเมื่อบริษัท ก. ทราบเรื่อง จึงได้ใช้เวลาอีก 4 เดือนในการรวบรวมพยานหลักฐาน แล้วจึงเข้าแจ้งความร้องทุกข์เพื่อดำเนินคดีกับนายเพชรและนายพลในข้อหาร่วมกันลักทรัพย์นายจ้าง

ในฐานะทนายความของนายเพชรและนายพล ท่านจะต่อสู้คดีอย่างไร? ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายใดที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดีนี้ ความแตกต่างระหว่างความผิดฐานลักทรัพย์และยักยอกทรัพย์เป็นสาระสำคัญหรือไม่ในการต่อสู้คดีนี้?
กลยุทธ์ต่อสู้
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี
ประเด็นสำคัญคือ ความผิดที่เกิดขึ้นในคดีนี้ คือ การยักยอกทรัพย์ ไม่ใช่การลักทรัพย์ เนื่องจากบริษัท ก. ได้ส่งมอบการครอบครองเครื่องกรองน้ำให้แก่นายเพชรไปแล้วโดยเด็ดขาดนับแต่ที่เบิกสินค้าออกจากคลัง ถือว่า นายเพชรได้รับมอบอำนาจให้นำสินค้าออกไปเร่ขายหรือจำหน่ายนอกสถานที่ ซึ่งเท่ากับว่า นายเพชรเป็นตัวแทนของบริษัท มีอำนาจทำการขายเปลี่ยนมือ เปลี่ยนสภาพทรัพย์ ส่งมอบการครอบครองทรัพย์ และทำนิติกรรมกับบุคคลภายนอกผู้หนึ่งผู้ใดก็ได้แทนบริษัท
การวิเคราะห์ความผิด
การที่นายเพชรนำสินค้าไปจำนำ และเบียดบังเงินที่ได้มาเป็นของตนเองและนายพล จึงเป็นการที่นายเพชรได้ครอบครองทรัพย์ของผู้อื่น แล้วเบียดบังเอาเป็นของตนเองหรือพวกโดยทุจริต อันเป็นความผิดตาม ป.อาญา มาตรา 352 วรรคแรก
ประเด็นอายุความ
กรณีจึงเป็นความผิดอันยอมความได้ตามมาตรา 356 ดังนี้เมื่อบริษัท ก. ทราบเรื่องความผิดและรู้ตัวผู้กระทำความผิดแล้ว (นายเพชรและนายพล) แต่กลับไม่ได้ไปแจ้งความร้องทุกข์ภายใน 3 เดือนนับแต่นั้น คดีจึงขาดอายุความตามมาตรา 96
แนวทางสำหรับทนายความ
ทนายความควรต่อสู้ว่า จำเลยทั้งสองไม่ได้กระทำความผิดฐานลักทรัพย์นายจ้าง เนื่องจากโจทก์ได้มอบการครอบครองทรัพย์สินให้แก่จำเลยที่ 1 โดยสมบูรณ์แล้ว ไม่ใช่การมอบทรัพย์ให้ยึดถือไว้ชั่วคราว การกระทำของจำเลยทั้งสองจึงเป็นการเบียดบังทรัพย์ที่ตนได้ครอบครองอยู่แล้ว ซึ่งเป็นความผิดฐานยักยอกทรัพย์
และเมื่อเป็นดังนั้น ทนายความก็จะต้องยกประเด็นเรื่อง คดีขาดอายุความ ขึ้นต่อสู้ ซึ่งเป็นเหตุในส่วนลักษณะคดี (กล่าวคือ มีผลต่อทั้งจำเลยที่ 1 และที่ 2) ทั้งเป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความสงบเรียบร้อยของประชาชน ซึ่งสามารถยกขึ้นต่อสู้ได้ถึงชั้นศาลฎีกา

เทียบเคียง:
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 45/2567
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดี ภาระจำยอมเจ้าปัญหา
รูปคดี
นายมานพ (โจทก์) มีที่ดินแปลงหนึ่ง ซึ่งมีทางเดินออกสู่ถนนสาธารณะผ่านที่ดินของนายดำ (จำเลย) โดยได้จดทะเบียนสิทธิในทางเดินดังกล่าวเป็นภาระจำยอมอย่างถูกต้องมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว
อย่างไรก็ตาม นับตั้งแต่ปี 2550 นายมานพได้ทำทางออกใหม่เชื่อมกับถนนอีกสายหนึ่งและไม่ได้ใช้ทางภาระจำยอมบนที่ดินของนายดำอีกเลย จนกระทั่งในปี 2565 นายมานพตัดสินใจเปิดร้านขายของชำ และเริ่มนำรถยนต์มาจอดกับวางลังสินค้าบนทางภาระจำยอมเดิม
นายดำรู้สึกไม่พอใจที่นายมานพนำสิ่งของมาวางในที่ดินของตน จึงกั้นรั้วลวดหนามปิดทางดังกล่าว ทำให้ต่อมา นายมานพยื่นฟ้องนายดำเป็นคดีแพ่ง อ้างว่าทางภาระจำยอมที่ได้จดทะเบียนไว้ เมื่อยังไม่ได้ถูกเพิกถอน ย่อมผูกพันนายดำ อีกทั้งตนก็ได้กลับมาใช้ประโยชน์แล้ว ขอศาลให้บังคับนายดำเปิดทางภาระจำยอมและรื้อถอนรั้วออก

ในฐานะทนายความของนายดำ ท่านจะต่อสู้คดีนี้อย่างไร? ข้อกฎหมายใดที่มีผลเด็ดขาดต่อการแพ้-ชนะคดีนี้?
กลยุทธ์ต่อสู้
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี
ประเด็นสำคัญคือ ภาระจำยอมสิ้นไปแล้ว เนื่องจากมิได้ใช้สอยตลอด 10 ปีกว่านับตั้งแต่ปี 2550 ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1399
การใช้ประโยชน์ผิดลักษณะ
การที่นายมานพกลับมาใช้ทางพิพาท โดยนำรถยนต์มาจอดและวางลังสินค้านั้น ไม่ใช่การใช้ภาระจำยอมในฐานะทางเดิน เพื่อประโยชน์แห่งสามยทรัพย์ดังที่เคยเป็นอยู่เดิม หากแต่เป็นการใช้ประโยชน์ในลักษณะอื่น
การเพิ่มภาระแก่ภารยทรัพย์
ฉะนั้น การที่นายมานพนำรถยนต์มาจอดและวางลังสินค้า ถือเป็นการ เพิ่มภาระแก่ภารยทรัพย์ ของนายดำ จึงไม่ชอบและขัดต่อหลักภาระจำยอมตาม มาตรา 1388 และมาตรา 1389
ดังนี้ นายดำในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ย่อมมีสิทธิที่จะขัดขวางมิให้บุคคลอื่นเข้ามาสอดหรือยุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินของตนได้ตาม มาตรา 1336
สิ่งที่ทนายความควรทำ/แก้ข้อต่อสู้
01
ตั้งรูปคำให้การ ในคดีหลัก
ทนายความควรต่อสู้ว่า ฟ้องของนายมานพไม่มีมูล เนื่องจากนายดำมีสิทธิอันชอบธรรมในการกั้นรั้ว เพื่อป้องกันการบุกรุกในที่ดินของตนเอง
02
ฟ้องแย้ง เข้าไปด้วย
ทนายความควรฟ้องแย้งพร้อมไปกับคำให้การต่อสู้คดี โดยอ้างหลักการที่ว่า ภาระจำยอมได้สิ้นไปแล้วตามกฎหมาย เนื่องจากโจทก์ไม่ได้ใช้ประโยชน์ทางพิพาทในสภาพทางเดินสัญจร เป็นเวลาสิบปี
03
ขอให้เพิกถอนการจดทะเบียน
ฟ้องแย้งขอให้ศาลมีคำพิพากษาให้นายมานพยุติการใช้สอยทางพิพาท พร้อมทั้งขอให้ศาล สั่งเพิกถอนการจดทะเบียนภาระจำยอม ที่ดินของจำเลย เพื่อให้สถานะทางกฎหมายชัดเจน กับป้องกันปัญหาในอนาคต

หมายเหตุ: คำพิพากษาฎีกาที่ 4168/2563
วินิจฉัยว่า "ภาระจำยอมที่พิพาท มิได้ใช้เป็นทางเดินเป็นเวลากว่าสิบปี ภาระจำยอมที่พิพาทจึงสิ้นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1399 ... แม้มีการใช้ประโยชน์ในภาระจำยอมที่พิพาท เพื่อจอดรถและเก็บของในเวลาต่อมา แต่มิใช่การใช้ประโยชน์ในภาระจำยอมที่พิพาทในลักษณะทางเดิน จึงถือว่าเป็นกรณีที่เจ้าของสามยทรัพย์ ทำการเปลี่ยนแปลงในภารยทรัพย์ ซึ่งทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ และเป็นกรณีที่ความต้องการแห่งเจ้าของสามยทรัพย์เปลี่ยนแปลงไปแล้วมุ่งจะทำให้เกิดภาระเพิ่มขึ้นแก่ภารยทรัพย์ ซึ่งไม่อาจกระทำได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1388 และมาตรา 1389 ...
เมื่อภาระจำยอมที่พิพาทสิ้นไป ที่ดินของจำเลยจึงเป็นอสังหาริมทรัพย์ ซึ่งมิได้ตกอยู่ในภาระจำยอมที่พิพาทเพื่อประโยชน์แก่ที่ดินอันเป็นอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์อีกต่อไป จำเลยในฐานะเจ้าของกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ย่อมมีสิทธิขัดขวาง มิให้โจทก์เกี่ยวข้องกับทรัพย์สินของจำเลยโดยมิชอบด้วยกฎหมาย จำเลยชอบที่จะบังคับปิดทางภาระจำยอม และขอให้โจทก์จดทะเบียนเพิกถอนภาระจำยอมในที่ดินของจำเลยได้โดยชอบ"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดีฉ้อโกง - ผิดสัญญา หรือเจตนาหลอกลวง?
รูปคดี:
นายปรีชา (จำเลย) ขายรถกระบะให้นายชัชวาล (โจทก์) ในราคา 8 แสนบาท โดยมีข้อตกลงว่านายชัชวาลได้ชำระเงินมัดจำแล้วในวันทำสัญญา และจะผ่อนชำระราคาส่วนที่เหลือเป็นงวด ๆ เมื่อผ่อนชำระครบ 30 งวดแล้ว นายปรีชาจะนำใบคู่มือจดทะเบียนรถยนต์มาให้ แล้วทำการโอนหรือเปลี่ยนเป็นชื่อโจทก์
ต่อมา นายชัชวาลได้ผ่อนชำระจนครบ 29 งวด และนัดหมายนายปรีชาให้มารับเงินงวดสุดท้ายพร้อมจดทะเบียนโอนเปลี่ยนชื่อ นายปรีชารับปากแล้วแต่ก็ผิดนัด จากนั้นเงียบหายไปเลย
นายชัชวาล จึงฟ้องนายปรีชาเป็นจำเลยในคดีอาญา ข้อหาฉ้อโกง
ส่วนท่านเป็นทนายความฝ่ายจำเลย เมื่ออ่านคำฟ้องแล้ว ปรากฏว่า...
คำบรรยายฟ้องของโจทก์
โจทก์บรรยายฟ้องว่า "จำเลยหลอกลวงว่า จะขายรถกระบะให้แก่โจทก์ โดยจำเลยให้โจทก์ชำระเงินมัดจำในวันทำสัญญา พร้อมกับส่งมอบรถให้โจทก์ครอบครอง ราคารถส่วนที่เหลือให้โจทก์ผ่อนชำระ 30 งวด เมื่อผ่อนถึงงวดที่ 30 จำเลยจะต้องมารับเงินค่ารถ พร้อมนำใบคู่มือจดทะเบียนรถยนต์มาทำการโอนเป็นชื่อโจทก์ โจทก์ได้ผ่อนชำระ 29 งวด แล้วทวงถามให้จำเลยจดทะเบียนโอนเปลี่ยนชื่อใบคู่มือจดทะเบียนรถยนต์เป็นชื่อโจทก์ จำเลยรับปากจะมาดำเนินการให้ แต่ผิดนัดไม่ปฏิบัติตาม แสดงว่า จำเลยไม่มีใบคู่มือจดทะเบียนรถยนต์ที่จะส่งมอบและโอนให้แก่โจทก์มาแต่แรก จำเลยมีเจตนาหลอกลวงโจทก์ด้วยข้อความอันเป็นเท็จ เป็นเหตุให้ได้เงินไปจากโจทก์โดยทุจริต"

ในฐานะทนายความฝ่ายจำเลย ท่านจะให้คำแนะนำในการต่อสู้คดีนี้อย่างไร? ท่านจะตัดฟ้องโจทก์ได้ทันทีหรือไม่? รูปคดีเป็นเรื่องผิดสัญญาทางแพ่งหรือฉ้อโกงทางอาญากันแน่? ข้อกฎหมายใดที่มีผลต่อการวินิจฉัยชี้ขาดประเด็นนี้?
กลยุทธ์ต่อสู้:
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี:
ประเด็นสำคัญคือ คำบรรยายฟ้องของโจทก์ไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานฉ้อโกงตาม ป.อ. มาตรา 341 กล่าวคือ การจะกระทำความผิดฐานฉ้อโกงได้นั้น ผู้หลอกลวงต้องมีเจตนาทุจริตมาตั้งแต่ต้น โดยหลอกลวงผู้อื่นด้วยการแสดงข้อความอันเป็นเท็จ หรือปกปิดข้อความจริงซึ่งควรบอกให้แจ้ง
การอนุมาน "ไม่ใช่" การยืนยันข้อเท็จจริง
การที่โจทก์เพียงบรรยายฟ้องโดย อนุมาน เอาเองจากการที่จำเลยไม่ปฏิบัติตามสัญญา ซึ่งเป็นพฤติการณ์ที่เกิดขึ้น "ภายหลัง" (จำเลยผิดนัดในภายหลัง ไม่มาจดทะเบียนโอนเปลี่ยนชื่อใบคู่มือจดทะเบียนรถยนต์) จึงมิใช่ข้อที่จะยืนยันว่าจำเลยหลอกลวงโดยมีเจตนาทุจริตตั้งแต่แรก อันเป็นองค์ประกอบสำคัญของความผิดฐานฉ้อโกง
การกระทำที่โจทก์บรรยายมาจึงเป็นเพียงการ ผิดสัญญาทางแพ่ง เท่านั้น
สิ่งที่ทนายความควรทำ
กลยุทธ์การต่อสู้
ทนายความควรต่อสู้ในปัญหาข้อกฎหมายตั้งแต่ในชั้น ไต่สวนมูลฟ้อง ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 165/2 โดยชี้ให้ศาลเห็นว่า คำบรรยายฟ้องของโจทก์ขาดสาระสำคัญที่ต้องกล่าว เมื่อคำฟ้องไม่ได้ระบุว่า พฤติการณ์แห่งการหลอกลวงได้เกิดขึ้นในขณะทำสัญญา ฟ้องของโจทก์จึงไม่สมบูรณ์ การต่อสู้ในประเด็นนี้จะทำให้ศาลพิพากษายกฟ้องคดีอาญาได้ทันทีตาม ป.วิ.อ. มาตรา 158(5)
ผลลัพธ์ที่คาดหวัง
ศาลจะต้องพิพากษายกฟ้องคดีอาญา เพราะคดีไม่มีมูล
ส่วนคดีแพ่ง ก็ต้องไปว่ากล่าวกันต่างหาก
หมายเหตุ: คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1028/2567
"…ตามคำบรรยายฟ้องของโจทก์ มิได้ยืนยันข้อเท็จจริงว่า ขณะทำสัญญาขายรถนั้น จำเลยไม่มีเจตนาที่จะจดทะเบียนโอนเปลี่ยนชื่อผู้ถือกรรมสิทธิ์รถเป็นชื่อของโจทก์มาตั้งแต่แรก อันเนื่องจากตนเองไม่มีใบคู่มือจดทะเบียนรถยนต์ และไม่สามารถที่จะทำการจดทะเบียนโอนให้แก่โจทก์ได้ แต่หลอกลวงว่ามีใบคู่มือจดทะเบียนรถยนต์ หรือปกปิดข้อความจริงดังกล่าวไว้... การที่จำเลยไม่ปฏิบัติตามสัญญาในภายหลัง มิใช่ข้อที่จะยืนยันว่าจำเลยหลอกลวงโดยมีเจตนาทุจริตตั้งแต่แรก อันเป็นองค์ประกอบความผิดฐานฉ้อโกง การกระทำของจำเลยตามที่โจทก์บรรยายฟ้องมาคงเป็นเรื่องผิดสัญญาทางแพ่ง มิใช่เป็นการหลอกลวงอันจะเป็นความผิดฐานฉ้อโกง"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดีหุ้นกู้พิพาท
รูปคดี
บริษัท "ทรัพย์มั่นคง" (จำเลย) ได้ออกใบหุ้นกู้เพื่อระดมทุนจากประชาชน โดยไม่ได้ดำเนินการตามแบบที่กำหนดไว้ในพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ฯ และมิได้รับอนุญาตจากสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ (ก.ล.ต.)
นายกมล (โจทก์) ซึ่งเป็นนักลงทุน ได้ซื้อหุ้นกู้ดังกล่าวไปจำนวน 5 ล้านบาท โดยได้รับใบหุ้นกู้เป็นหลักฐาน แต่เมื่อครบกำหนดไถ่ถอน จำเลยไม่ชำระเงินต้นและดอกเบี้ยตามที่ระบุไว้ในใบหุ้นกู้ นายกมลจึงฟ้องเรียกเงินคืนพร้อมดอกเบี้ยตามใบหุ้นกู้
จำเลยต่อสู้ว่า "การออกหุ้นกู้ดังกล่าวไม่ชอบด้วยกฎหมายตั้งแต่แรก ทำให้หุ้นกู้นั้นตกเป็นโมฆะ ใช้บังคับกันไม่ได้ อีกทั้งใบหุ้นกู้ก็ไม่ได้ติดอากรแสตมป์ จึงไม่สามารถนำมาใช้เป็นพยานหลักฐานในการฟ้องคดี นอกจากนี้เมื่อโจทก์ไม่ได้ฟ้องเรียกเงินคืนตามหลักลาภมิควรได้ จำเลยจึงไม่ต้องรับผิดแต่ประการใด"

สรุปข้อเถียงของจำเลย:
  • การออกหุ้นกู้ไม่ชอบด้วยกฎหมาย
  • หุ้นกู้ตกเป็นโมฆะ
  • ใบหุ้นกู้ไม่ได้ติดอากรแสตมป์
  • ไม่สามารถใช้เป็นพยานหลักฐาน
ในฐานะทนายความของนายกมล ท่านจะหักล้างประเด็นที่จำเลยตั้งขึ้นมาอย่างไร เพื่อมิให้ศาลยกฟ้อง ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดีคืออะไร?
กลยุทธ์ต่อสู้
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี: ประเด็นสำคัญ คือ แม้การออกหุ้นกู้จะไม่ชอบด้วยกฎหมายและไม่อาจใช้บังคับในฐานะหุ้นกู้ตามกฎหมายได้ แต่หากใบหุ้นกู้มีข้อความครบถ้วนเพียงพอที่แสดงให้เห็นว่ามีการให้เงินแก่กันโดยมีข้อกำหนดให้ชำระคืนได้ ย่อมถือได้ว่าใบหุ้นกู้นั้นเป็น หลักฐานแห่งการกู้ยืมเงินที่เป็นหนังสือ ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 653 วรรคหนึ่ง และสามารถใช้เป็นพยานหลักฐานในการฟ้องคดีได้ โดยไม่อยู่ในบังคับที่ต้องปิดอากรแสตมป์ เนื่องจากไม่ใช่ตราสารสัญญาตามประมวลรัษฎากร มาตรา 118 ดังนั้น ศาลจึงมีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานดังกล่าวได้
แนวทางปฏิบัติและคำพิพากษา
01
สิ่งที่ทนายความโจทก์ควรทำ
ทนายความควรต่อสู้ว่า แม้การออกหุ้นกู้จะไม่ชอบด้วยกฎหมาย แต่ใบหุ้นกู้ดังกล่าวยังถือเป็น "หลักฐานแห่งการกู้ยืมเงิน" ที่เป็นหนังสือตามกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
02
หักล้างข้อต่อสู้จำเลย
และการที่จำเลยได้รับเงินไปจากโจทก์ ก็เป็นข้อเท็จจริงที่ปรากฏตามคำฟ้อง ดังนั้นโจทก์จึงมีสิทธิฟ้องเรียกเงินต้นคืนตามสิทธิของผู้ให้ยืมตามสัญญากู้ยืมเงิน

หมายเหตุ - คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 745/2565
"แม้การที่จำเลยที่ 1 ไม่ปฏิบัติตามกฎหมาย เป็นเหตุให้การออกหุ้นกู้ไม่ชอบด้วยกฎหมาย และไม่อาจใช้บังคับในฐานะหุ้นกู้ตามกฎหมายได้ก็ตาม แต่การที่จำเลยที่ 1 ได้รับเงินไปจากโจทก์ และมีกำหนดเวลาการชำระคืน ถือได้ว่า สำเนาใบหุ้นกู้มีข้อความครบถ้วนเพียงพอให้รับฟังได้ว่า เป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมเงินที่เป็นหนังสือ ตาม ป.พ.พ. มาตรา 653 วรรคหนึ่ง"
คดีบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์:
จากคดีอาญา สู่คดีแพ่ง
รูปคดี:
บริษัท "เอกชัยก่อสร้าง" (โจทก์) ได้ฟ้องนายสมศักดิ์ (จำเลย) เป็นคดีอาญา ในข้อหาบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์ โดยจำเลยให้การปฏิเสธตลอดข้อกล่าวหา และต่อสู้ว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลย
1
คดีอาญา
ศาลอาญาได้พิจารณาคดีและสืบพยานหลักฐานทั้งสองฝ่ายอย่างเต็มที่ และมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า "จำเลยมีความผิดตามฟ้อง ฐานบุกรุกและทำให้เสียทรัพย์"
2
คดีแพ่ง
หลังจากคดีอาญาถึงที่สุดแล้ว บริษัทเอกชัยก่อสร้างได้ยื่นฟ้องเป็นคดีแพ่ง ขอให้ขับไล่นายสมศักดิ์ออกจากที่ดินพิพาทและเรียกค่าเสียหายทางแพ่ง
3
การต่อสู้
นายสมศักดิ์ให้การต่อสู้ว่า ตนเองได้กรรมสิทธิ์ที่ดินพิพาทโดยการครอบครองปรปักษ์ และคดีก่อนเป็นคดีอาญา จึงยังถือไม่ได้ว่าข้อเท็จจริงเป็นที่ยุติว่าโจทก์มีกรรมสิทธิ์เหนือจำเลยทางแพ่ง

คำถามสำคัญ: ในฐานะทนายความของบริษัทเอกชัยก่อสร้าง ท่านจะให้คำแนะนำในการดำเนินคดีอย่างไร เพื่อมิให้นายสมศักดิ์ต่อสู้เรื่องกรรมสิทธิ์ในที่ดินได้อีก? ข้อกฎหมายใดที่มีผลต่อการวินิจฉัยชี้ขาดปัญหานี้?
กลยุทธ์ต่อสู้:
ข้อกฎหมายที่มีผลต่อวินิจฉัยชี้ขาดคดี
ประเด็นสำคัญคือ หลักการที่ศาลในคดีส่วนแพ่ง ต้องถือข้อเท็จจริงตามคำพิพากษาคดีส่วนอาญา ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 46
1
เงื่อนไขที่ 1
คดีแพ่งต้องเกี่ยวเนื่องกับคดีอาญา: คดีขับไล่ในส่วนแพ่งนี้ มีมูลกรณีมาจากการบุกรุกในส่วนอาญา จึงถือว่าเป็นคดีที่เกี่ยวเนื่องกัน
2
เงื่อนไขที่ 2
ข้อเท็จจริงในคดีส่วนอาญาต้องเป็นประเด็นโดยตรง: การที่จำเลยต่อสู้ไว้ในคดีอาญาว่าตนเองเป็นเจ้าของที่ดิน ทำให้ประเด็นว่าใครเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ในที่ดินพิพาท เป็นประเด็นโดยตรงที่ศาลอาญาต้องวินิจฉัย
3
เงื่อนไขที่ 3
คดีส่วนอาญาต้องถึงที่สุด: เมื่อคำพิพากษาคดีอาญาได้ถึงที่สุดแล้วว่าจำเลยบุกรุกที่ดิน (= จำเลยไม่มีสิทธิในที่ดิน) ศาลแพ่งจึงจำต้องถือข้อเท็จจริงตามนั้น
อีกทั้งในการชี้ขาดว่าจำเลยบุกรุกหรือไม่ ศาลในคดีอาญาได้เปิดโอกาสให้คู่ความสืบพยานอย่างเต็มที่ จนได้คำวินิจฉัยว่า จำเลยเป็นฝ่ายบุกรุก คำวินิจฉัยย่อมชอบด้วยกฎหมายแล้ว
คำแนะนำและแนวทางปฏิบัติ
สิ่งที่ทนายความควรต่อสู้
ทนายความของบริษัทเอกชัยก่อสร้าง ควรยื่นคำร้องต่อศาลในคดีแพ่ง โดยอ้างคำพิพากษาคดีอาญาดังกล่าว และขอให้ศาลวินิจฉัยชี้ขาดเบื้องต้นในปัญหาข้อกฎหมายตาม ป.วิ.อ. มาตรา 46 และ ป.วิ.พ. มาตรา 24 เพื่อให้ศาลถือตามข้อเท็จจริงที่ศาลอาญาได้วินิจฉัยจนเป็นที่ยุติไว้แล้วว่า ที่ดินเป็นของโจทก์ และจำเลยเป็นผู้บุกรุก

ผลลัพธ์: กลยุทธ์นี้จะทำให้นายสมศักดิ์ไม่สามารถยกประเด็นการครอบครองปรปักษ์ขึ้นต่อสู้ได้อีก เพราะประเด็นดังกล่าวได้ถูกวินิจฉัยและถึงที่สุดไปแล้วในคดีอาญา
หมายเหตุสำคัญ
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 793/2566
"ในการพิพากษาคดีส่วนแพ่ง ศาลจำต้องถือข้อเท็จจริงตามที่ปรากฏในคำพิพากษาคดีส่วนอาญานั้น"
หลักการสำคัญ
"เมื่อในคดีส่วนอาญา ศาลฟังข้อเท็จจริงว่า ที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์ทั้งสอง จำเลยทั้งสองได้บุกรุกแย่งการครอบครอง คดีแพ่งจึงต้องถือตามคดีส่วนอาญาว่า ที่ดินพิพาทไม่ใช่ของจำเลยทั้งสองโดยการครอบครองปรปักษ์"
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
คดีพิพาท: สัญญาเช่าช่วง และความรับผิดทางกฎหมาย
คู่กรณี
  • นายเอ - ผู้ให้เช่าเดิม
  • บริษัท บี จำกัด - ผู้เช่า
  • บริษัท ซี จำกัด - ผู้เช่าช่วง
สัญญาเช่าหลัก
  • เช่าอาคารสำนักงาน เป็นระยะเวลา 10 ปี
  • อนุญาตให้เช่าช่วงได้
ปัญหาที่เกิดขึ้นกับผู้เช่าช่วง
  • ระบบปรับอากาศในอาคารที่เช่า เสียเป็นเวลา 3 เดือน
  • อุณหภูมิสูงจนทำงานไม่ได้
  • ต้องย้ายพนักงานไปทำงานสถานที่อื่นชั่วคราว
รายละเอียดคดี
นายเอได้ทำสัญญาให้เช่าอาคารสำนักงานขนาดใหญ่กับบริษัท บี จำกัด เป็นระยะเวลา 10 ปี โดยสัญญาเช่าระบุเงื่อนไขชัดเจนว่า บริษัท บี จำกัด สามารถให้เช่าช่วงพื้นที่บางส่วนได้ แต่ต้องได้รับความยินยอมเป็นลายลักษณ์อักษรจากนายเอก่อน
ในสัญญาเช่าหลักมีข้อกำหนดว่า นายเอมีหน้าที่ต้องซ่อมบำรุงระบบปรับอากาศของอาคารให้ใช้งานได้ดีตลอดเวลา
ต่อมา บริษัท บี จำกัด โดยได้รับความยินยอมจาก นายเอ อย่างถูกต้อง ทำสัญญาให้เช่าช่วงห้องๆ หนึ่งแก่ บริษัท ซี จำกัด เพื่อใช้เป็นสำนักงาน

ความเสียหายที่เกิดขึ้น: ระบบปรับอากาศของอาคารเสีย ใช้งานไม่ได้เป็นเวลากว่า 3 เดือน ทำให้บริษัท ซี จำกัด ได้รับความเสียหาย
ประเด็นทางกฎหมาย: บริษัท ซี จำกัด สามารถฟ้องร้อง นายเอ ให้รับผิดได้หรือไม่ เพียงใด ?
วิเคราะห์คดี
หลักกฎหมายสำคัญ
"สัญญาย่อมผูกพันแต่เฉพาะคู่สัญญาเท่านั้น"
การที่ผู้ให้เช่าเดิม (นายเอ) ให้ความยินยอมในการเช่าช่วงนั้น ไม่ได้ก่อให้เกิดนิติสัมพันธ์โดยตรงระหว่างนายเอ กับบริษัท ซี จำกัด
อำนาจฟ้องของบริษัท ซี จำกัด
บริษัท ซี จำกัด ไม่มีอำนาจฟ้องนายเอโดยตรง เพราะนายเอไม่ใช่คู่สัญญา
  • สัญญาของบริษัท ซี จำกัด คือสัญญาเช่าช่วง โดยมีบริษัท บี จำกัด เป็นคู่สัญญาเท่านั้น
  • แม้นายเอจะผิดสัญญาเช่าหลัก แต่บริษัท ซี จำกัด ก็ไม่อาจฟ้องนายเอได้
การตีความ ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์:
มาตรา 544
การให้ความยินยอมเช่าช่วง เป็นเพียงการป้องกันไม่ให้สัญญาเช่าช่วงถูกบอกเลิกได้
มาตรา 545
กฎหมายบัญญัติให้ "ผู้เช่าช่วง" ต้องรับผิดต่อ "ผู้ให้เช่าเดิม" โดยตรงเท่านั้น แต่ไม่อาจตีความขยายความให้เป็นในทางกลับกัน

ข้อสังเกต
ไม่มีกฎหมายใดบัญญัติให้ "ผู้เช่าช่วง" ถือสิทธิใดๆ เหนือ "ผู้ให้เช่าเดิม" ได้
สัญญาเช่าหลัก
นายเอ ↔ บริษัท บี จำกัด
สัญญาเช่าช่วง
บริษัท บี จำกัด ↔ บริษัท ซี จำกัด
ไม่มีนิติสัมพันธ์
ระหว่าง นายเอ ︎กับ บริษัท ซี จำกัด
คำแนะนำทางกฎหมาย
สิ่งที่ไม่สามารถทำได้
บริษัท ซี จำกัด ไม่สามารถฟ้อง นายเอโดยตรงได้
  • เพราะไม่ใช่คู่สัญญากันโดยตรง ไม่มีนิติสัมพันธ์ระหว่างกัน
  • จึงไม่มีอำนาจฟ้อง
ทางเลือกที่ถูกต้อง
บริษัท ซี จำกัด ฟ้องบริษัท บี จำกัด ซึ่งเป็นคู่สัญญาโดยตรงได้
  • โดยเรียกค่าเสียหาย อ้างเหตุบริษัท บี จำกัด ผิดสัญญาเช่าช่วง
  • เพราะบริษัท บี จำกัด ไม่สามารถจัดหาพื้นที่ให้ใช้งานได้ตามปกติ
ทางเลือกในการดำเนินคดี
1
บริษัท ซี จำกัด ฟ้อง บริษัท บี จำกัด
เรียกค่าเสียหาย ตามสัญญาเช่าช่วง
2
บริษัท บี จำกัด ฟ้อง นายเอ
เรียกค่าเสียหายจากนายเอ ตามสัญญาเช่าหลัก
3
สิทธิของบริษัท บี จำกัด ในการรวมค่าเสียหาย
บริษัท บี จำกัด ย่อมสามารถรวมค่าเสียหายที่บริษัท ซี จำกัด ได้รับไว้ในคำฟ้องด้วย

การดำเนินคดีแบบนี้จึงจะเป็นช่องทางที่ถูกต้องตามกฎหมาย
อ้างถึง: คำพิพากษาฎีกาที่ 8901/2563 (ป.)
บทบาทหน้าที่ของทนายความ
ทนายความควรชี้แจงให้ลูกความเข้าใจถึงข้อจำกัดทางกฎหมายและแนวทางที่ถูกต้อง
การประสานงานระหว่างตัวความ
ควรมีการประสานงานระหว่างบริษัท ซี จำกัด และบริษัท บี จำกัด เพื่อให้การดำเนินคดีมีประสิทธิภาพ
การรวบรวมหลักฐาน
จัดเตรียมหลักฐานค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจากการที่ระบบปรับอากาศเสียเป็นเวลานาน
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดีป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย
รูปคดี:
นายดำ ทะเลาะวิวาทกับนายขาวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง นายดำได้ชักปืนพกออกมาข่มขู่นายขาวและยิงปืนขึ้นฟ้า 1 นัด ทำให้ลูกค้าในร้านต่างแตกตื่นและวิ่งหนี นายดำเห็นท่าไม่ดีจึงเก็บปืนพกเข้าเอวแล้วรีบวิ่งไปขึ้นรถจักรยานยนต์เพื่อขับหลบหนี ขณะนั้น นายแดง ซึ่งเป็นเจ้าของร้านและเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ได้ปรี่เข้าไปกระชากคอนายดำที่กำลังสตาร์ทรถจักรยานยนต์ ทำให้รถล้มลง จากนั้นนายแดงได้ชกต่อยนายดำหลายครั้งเข้าที่ใบหน้าและศีรษะเพื่อแย่งปืน จนนายดำเลือดกลบปาก ฟันหัก ใบหน้าฟกช้ำดำเขียว

ในฐานะทนายความของนายแดง ท่านจะยกข้อต่อสู้เรื่องการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมายได้หรือไม่ อย่างไร? ประเด็นเรื่อง "ภยันตราย" ยังคงมีอยู่หรือขาดตอนไปแล้ว? ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่มีผลต่อการชี้ถูกผิดในคดีนี้คืออะไร?
กลยุทธ์การต่อสู้คดี
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี
ประเด็นสำคัญตาม ป.อาญา มาตรา 68 คือ "ภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายดังกล่าว ยังมิได้หมดไปเสียทีเดียว" แม้นายดำจะเก็บอาวุธปืนและกำลังจะหลบหนี แต่การที่นายดำได้กระทำความผิดด้วยการใช้อาวุธปืนข่มขู่ยิงปืนในที่สาธารณะไปก่อนแล้ว และยังคงมีอาวุธปืนติดตัวอยู่ ย่อมเป็นเหตุให้บุคคลที่อยู่ในบริเวณนั้น (รวมถึงนายแดง) เข้าใจได้ว่านายดำอาจนำอาวุธปืนไปก่อเหตุเป็นอันตรายแก่ผู้อื่นได้อีก ดังนั้น ภยันตรายจึงยังไม่หมดไปอย่างสมบูรณ์ และการกระทำของนายแดงเพื่อระงับยับยั้งการกระทำผิดและแย่งอาวุธปืน จึงถือว่าได้สัดส่วนและสมควรแก่เหตุ จึงเป็นการป้องกันโดยชอบด้วยกฎหมาย

ประเด็นสำคัญ: ภยันตรายยังคงมีอยู่
แม้นายดำจะพยายามหลบหนี แต่การที่ยังมีอาวุธปืนติดตัวหลังก่อเหตุรุนแรง ถือว่าภยันตรายยังไม่สิ้นสุด
แนวทางการต่อสู้คดี
สิ่งที่ทนายความควรทำ
ทนายความควรต่อสู้ว่า การกระทำของนายแดงเป็นการป้องกันสิทธิของตนเองและผู้อื่นให้พ้นจากภยันตรายที่ยังคงมีอยู่ โดยอ้างว่าการที่นายดำมีอาวุธปืนติดตัวภายหลังการก่อเหตุ ทำให้เกิดความวิตกว่าจะนำไปก่อเหตุซ้ำหรือเป็นอันตรายต่อบุคคลอื่นได้อีก
หมายเหตุ: คำพิพากษาฎีกาที่สนับสนุน
คำพิพากษาฎีกาที่ 1062/2563 ระบุว่า "แม้ผู้ตายเก็บอาวุธปืน และขับรถจักรยานยนต์ กำลังจะหลบหนีออกจากร้านที่เกิดเหตุ แต่ผู้ตายมีอาการเมาสุรา และมีอาวุธปืนติดตัวอยู่ ย่อมเป็นเหตุให้บุคคลที่อยู่ในบริเวณนั้น เข้าใจได้ว่าผู้ตายอาจนำอาวุธปืนไปก่อเหตุเป็นอันตรายแก่ผู้อื่นได้ ภยันตรายซึ่งเกิดจากการประทุษร้ายอันละเมิดต่อกฎหมายดังกล่าว ยังมิได้หมดไปเสียทีเดียว"
ประทุษร้ายโดยใช้อาวุธ
นายดำใช้อาวุธปืนข่มขู่และยิงปืนในที่สาธารณะ
พยายามหลบหนี
นายดำเก็บปืนเข้าเอว และพยายามหลบหนีด้วยรถจักรยานยนต์
ภยันตรายยังคงมีอยู่
นายดำยังคงพกพาอาวุธปืน และอาจก่อเหตุร้ายซ้ำได้อีก พฤติการณ์ถือว่าใกล้ชิดและต่อเนื่องกัน
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดีปกครอง กรณีมลพิษจากโรงงานอุตสาหกรรม
รูปคดี:
นายแดง (ผู้ฟ้องคดี) เป็นเจ้าของบ้านพักอาศัยอยู่ติดกับโรงงานผลิตพลาสติกของบริษัท "โพลีเมอร์รุ่งเรือง" (เอกชน) ซึ่งเริ่มดำเนินการผลิตเมื่อวันที่ 1 มกราคม 2566 และก่อให้เกิดกลิ่นเหม็นและควันพิษอย่างต่อเนื่อง ส่งผลให้นายแดงและครอบครัวเจ็บป่วยด้วยระบบทางเดินหายใจเป็นประจำ นายแดงได้มีหนังสือร้องเรียนไปยังกรมโรงงานอุตสาหกรรม (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 1) และองค์การบริหารส่วนตำบล (ผู้ถูกฟ้องคดีที่ 2) เมื่อวันที่ 1 มีนาคม 2566 เพื่อขอให้แก้ไขปัญหา แต่ไม่ได้รับการแก้ไขอย่างเป็นรูปธรรม กลิ่นเหม็นและควันพิษยังคงมีอยู่จนถึงปัจจุบัน นายแดงตัดสินใจยื่นฟ้องคดีต่อศาลปกครองเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม 2566 เพื่อขอให้ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสองดำเนินการแก้ไขปัญหาและชดเชยค่าเสียหาย
ผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสองให้การต่อสู้ว่า คดีขาดอายุความเพราะไม่ได้ยื่นฟ้องภายใน 90 วัน นับแต่วันที่ผู้ฟ้องคดีได้มีหนังสือร้องเรียนแต่ยังเห็นว่าไม่ได้รับการเยียวยาแก้ไขตาม พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542 มาตรา 49

ในฐานะทนายความของนายแดง ท่านจะเตรียมข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายอย่างไร เพื่อให้ศาลปกครองรับคำฟ้องของนายแดงไว้พิจารณา? คดีนี้ขาดอายุความหรือไม่? และท่านจะแก้ข้อต่อสู้ของผู้ถูกฟ้องคดีทั้งสองอย่างไร?
กลยุทธ์การต่อสู้คดีมลพิษต่อเนื่อง
ข้อเท็จจริงสำคัญ
"เหตุเดือดร้อนรำคาญยังคงมีอยู่จนถึงวันฟ้องคดี" (กลิ่นเหม็นและควันพิษยังคงมีอยู่) และผู้ถูกฟ้องคดีมีหน้าที่ตามกฎหมายในการแก้ไขความเดือดร้อนรำคาญนั้น
ผลกระทบต่อสาธารณะ
"การไม่ปรับปรุงแก้ไขโรงงานอาจมีผลกระทบต่อสุขภาพและอนามัยของประชาชนจำนวนมาก" (นายแดงและครอบครัวเจ็บป่วยด้วยระบบทางเดินหายใจ)
ข้อกฎหมายสำคัญ
กรณีที่เหตุแห่งการฟ้องคดีเป็น "การกระทำหรืองดเว้นการกระทำอันเป็นการต่อเนื่อง" ศาลปกครองอาจใช้ดุลยพินิจรับคำฟ้องไว้พิจารณาได้ตาม พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองฯ มาตรา 52 วรรคสอง
แนวทางการแก้ข้อต่อสู้
ทนายความควรบรรยายฟ้องให้ชัดเจนว่าความเดือดร้อนเสียหาย (กลิ่นเหม็นและควันพิษ) นั้น ยังคงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่วันที่โรงงานเริ่มดำเนินการจนถึงวันที่ยื่นฟ้องคดี และได้มีการร้องเรียนขอให้แก้ไขแล้วแต่ผู้ถูกฟ้องคดีละเลยการปฏิบัติหน้าที่ นอกจากนี้ ควรอ้างเหตุผลตามมาตรา 52 วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ. 2542 โดยเน้นว่าปัญหาดังกล่าวก่อให้เกิดผลกระทบต่อสุขภาพอนามัยของประชาชนอย่างร้ายแรงและต่อเนื่อง และการรับคำฟ้องไว้พิจารณาจะเป็นประโยชน์แก่ส่วนรวมอย่างยิ่ง เพื่อให้ศาลใช้ดุลยพินิจรับคำฟ้องไว้ได้ โดยไม่มีอายุความ

อ้างอิงคำพิพากษา: คำสั่งศาลปกครองสูงสุดที่ 503/2545 (ป.)
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดีห้างร้านกาแฟ (แพ่ง)
รูปคดี:
นายปรีชา, นายวิชาญ, และนางสาวสมศรี ได้ตกลงร่วมกันเปิดร้านกาแฟ "สดใสคาเฟ่" โดยไม่ได้จดทะเบียนเป็นนิติบุคคลและไม่มีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรที่ระบุรายละเอียดการแบ่งกำไรชัดเจน (ลักษณะเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญไม่จดทะเบียน) นายปรีชาได้ลงทุนเงินไป 500,000 บาท และนายวิชาญกับนางสาวสมศรีเป็นผู้ดำเนินการหลัก หลังจากเปิดร้านได้ 2 ปี นายปรีชาพบว่านายวิชาญและนางสาวสมศรีไม่ได้จัดสรรเงินกำไรให้ตามสัดส่วนที่นายปรีชาเข้าใจ และไม่ยอมคืนเงินลงทุนให้นายปรีชา นายปรีชาจึงยื่นฟ้องนายวิชาญและนางสาวสมศรีต่อศาลเพื่อถอนตนเองจากห้างหุ้นส่วน แล้วขอให้นายวิชาญและนางสาวสมศรีคืนเงินลงทุน 500,000 บาท และแบ่งส่วนกำไรที่ค้างชำระ โดยไม่ติดใจหากว่านายวิชาญและนางสาวสมศรีจะดำเนินกิจการร้านกาแฟต่อไป

ในฐานะทนายความของนายวิชาญและนางสาวสมศรี ท่านจะให้คำแนะนำในการต่อสู้คดีอย่างไร ท่านจะตัดฟ้องโจทก์ได้หรือไม่? ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดีคืออะไร และท่านควรจะต่อสู้หรือแก้ข้อต่อสู้อย่างไร?
กลยุทธ์ต่อสู้:
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี:
ข้อกฎหมายสำคัญคือหลักการของห้างหุ้นส่วนสามัญไม่จดทะเบียนตาม ป.พ.พ. มาตรา 1012 และกระบวนการชำระบัญชีห้างหุ้นส่วนตาม มาตรา 1055 ถึง 1063 เมื่อห้างหุ้นส่วนมีลักษณะเป็นห้างหุ้นส่วนสามัญไม่จดทะเบียน การที่หุ้นส่วนคนหนึ่งต้องการเรียกเงินลงทุนคืนหรือขอส่วนแบ่งกำไร จะต้องดำเนินการ "ขอให้มีการเลิกห้างหุ้นส่วนเพื่อชำระบัญชี" ก่อน โดยจะต้องนำทรัพย์สินของห้างมาคิดบัญชี ชำระหนี้สินของห้าง และแบ่งคืนเงินลงทุนกับกำไรที่เหลือตามสัดส่วนที่ตกลงกันไว้ (หากมี) การที่นายปรีชาฟ้องเรียกเงินลงทุนและส่วนแบ่งกำไรโดยไม่ได้ขอให้เลิกกิจการและชำระบัญชี ถือว่าเป็นการฟ้องที่มีคำขอบังคับไม่ชอบด้วยกฎหมาย นายปรีชาไม่มีอำนาจฟ้อง

หลักกฎหมายที่เกี่ยวข้อง
  • ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1012 : หลักการของห้างหุ้นส่วนสามัญไม่จดทะเบียน
  • ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1055-1063 : กระบวนการชำระบัญชีห้างหุ้นส่วน
แนวทางการต่อสู้คดี
สิ่งที่ทนายความควรทำ
ทนายความของนายวิชาญและนางสาวสมศรี ควรยกข้อต่อสู้เรื่อง "โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง" โดยชี้แจงต่อศาลว่าคดีนี้เป็นเรื่องของห้างหุ้นส่วนสามัญไม่จดทะเบียน ซึ่งตามหลักกฎหมายแล้ว หากต้องการเรียกเงินลงทุนหรือส่วนแบ่งกำไร จะต้องดำเนินการเลิกห้างหุ้นส่วนและชำระบัญชีให้แล้วเสร็จก่อน มิฉะนั้นแล้วโจทก์จะไม่มีอำนาจฟ้องโดยตรงได้ และขอให้ศาลยกฟ้องโจทก์เพราะเหตุไม่มีอำนาจฟ้อง
ข้อต่อสู้สำคัญในคำให้การ
ยกข้อต่อสู้เรื่อง "โจทก์ไม่มีอำนาจฟ้อง" เนื่องจากไม่ได้ขอให้เลิกห้างหุ้นส่วนและชำระบัญชีก่อน
อ้างอิงแนวฎีกาไว้ในคำให้การด้วย
คำพิพากษาฎีกาที่ 3688/2567
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...
วิเคราะห์คดียักยอกทรัพย์ (อาญา)
รูปคดี:
บริษัท "สินทรัพย์รุ่งเรือง" (โจทก์ร่วม) เป็นเจ้าของเครื่องจักรกลขนาดใหญ่ ได้ว่าจ้างนายสมคิด (จำเลย) ซึ่งเป็นตัวแทนอิสระ ให้ดำเนินการนำเครื่องจักรดังกล่าวไปส่งมอบให้แก่บริษัท "ก่อสร้างมั่นคง" (ผู้รับมอบ) ตามสัญญาซื้อขาย เมื่อบริษัท "ก่อสร้างมั่นคง" ได้รับมอบเครื่องจักรแล้ว ได้โอนเงินค่าเครื่องจักรจำนวน 10 ล้านบาท ให้แก่นายสมคิด เพื่อให้นายสมคิดนำเงินดังกล่าวไปส่งมอบให้แก่บริษัท "สินทรัพย์รุ่งเรือง" แต่นายสมคิดกลับนำเงินไปใช้ส่วนตัวและไม่ส่งมอบเงินให้โจทก์ร่วม ต่อมา บริษัท "สินทรัพย์รุ่งเรือง" ทราบเรื่อง จึงได้ร้องทุกข์และเข้าร่วมเป็นโจทก์กับพนักงานอัยการ ฟ้องนายสมคิดในข้อหา "ยักยอกทรัพย์" โดยอ้างว่านายสมคิดได้ยักยอกเครื่องจักรกลที่ได้ส่งมอบไปนั้น

ในฐานะทนายความของนายสมคิด ท่านจะให้คำแนะนำลูกความในการต่อสู้คดีข้อหายักยอกทรัพย์เครื่องจักรกลนี้อย่างไร? ข้อเท็จจริงหรือข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดีคืออะไร?
กลยุทธ์ต่อสู้:
ประเด็นการครอบครองทรัพย์
ต่อสู้ว่านายสมคิดไม่ได้ครอบครองเครื่องจักรในลักษณะที่จะยักยอกได้ เนื่องจากได้ส่งมอบให้บริษัท "ก่อสร้างมั่นคง" เรียบร้อยแล้ว
ความแตกต่างของทรัพย์
ชี้แจงว่าทรัพย์ที่ถูกกล่าวหาว่ายักยอก (เครื่องจักร) กับทรัพย์ที่นำไปใช้ส่วนตัว (เงิน) เป็นคนละประเภทกัน
องค์ประกอบความผิดไม่ครบ
อธิบายว่าการกระทำของนายสมคิดไม่ครบองค์ประกอบความผิดฐานยักยอกเครื่องจักร ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352
ข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายที่มีผลต่อคดี
ข้อเท็จจริง/ข้อกฎหมายที่มีผลต่อการแพ้หรือชนะคดี: ประเด็นสำคัญคือองค์ประกอบความผิดฐานยักยอกทรัพย์ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352 ซึ่งกำหนดว่าผู้กระทำความผิดจะต้อง "ครอบครอง" ทรัพย์ของผู้อื่น หรือที่ผู้อื่นเป็นเจ้าของรวมอยู่ด้วย และเบียดบังเอาทรัพย์นั้นเป็นของตนหรือบุคคลที่สามโดยทุจริต
ในคดีนี้ ข้อเท็จจริงปรากฏว่านายสมคิดเป็นเพียงตัวแทนในการนำเครื่องจักรไปส่งมอบให้แก่บริษัท "ก่อสร้างมั่นคง" เมื่อเครื่องจักรถูกส่งมอบและบริษัท "ก่อสร้างมั่นคง" ได้รับไปแล้ว การครอบครองเครื่องจักรจึงได้โอนไปยังบริษัท "ก่อสร้างมั่นคง" ทันที นายสมคิดจึงไม่ได้เป็นผู้ครอบครองเครื่องจักรของโจทก์ร่วมในลักษณะที่จะสามารถเบียดบังเอาเครื่องจักรนั้นไปได้ การกระทำของนายสมคิดที่เบียดบังเงินค่าเครื่องจักรไปนั้น เป็นการยักยอกเงิน ไม่ใช่ยักยอกเครื่องจักร ดังนั้น องค์ประกอบความผิดฐานยักยอกทรัพย์เครื่องจักรจึงไม่ครบถ้วน
แนวทางการดำเนินคดี
ยื่นคำให้การ
ทนายความควรต่อสู้ว่าจำเลย (นายสมคิด) ไม่ได้กระทำความผิดฐานยักยอกทรัพย์เครื่องจักรกล เนื่องจากไม่ครบองค์ประกอบความผิดในส่วนของการ "ครอบครองทรัพย์" ที่ถูกกล่าวหาว่ายักยอก
ชี้แจงข้อเท็จจริง
โดยชี้ให้เห็นว่าจำเลยเป็นเพียงผู้ส่งมอบเครื่องจักรตามคำสั่งของโจทก์ร่วม และการครอบครองเครื่องจักรได้โอนไปยังผู้รับมอบทันทีที่ส่งมอบแล้ว จำเลยจึงไม่มีอำนาจเบียดบังเครื่องจักรนั้นได้
อ้างคำพิพากษาฎีกา
การที่จำเลยนำเงินค่าเครื่องจักรไปใช้ส่วนตัวนั้น เป็นการกระทำความผิดในส่วนของ "เงิน" ซึ่งเป็นทรัพย์อีกประเภทหนึ่ง ไม่ใช่ "เครื่องจักร" ที่โจทก์ร่วมฟ้องยักยอก หากโจทก์ร่วมประสงค์จะดำเนินคดี ควรฟ้องในข้อหายักยอกเงิน หรือข้อหาอื่นที่เกี่ยวข้องกับการเบียดบังเงินไปโดยทุจริต แทนที่จะเป็นยักยอกเครื่องจักร

อ้างถึง คำพิพากษาฎีกาที่ 4320/2567
ข้อคิดในเชิงศีลธรรมและจรรยาบรรณทนายความ
คดีนี้ ทนายความทราบว่า จำเลยกระทำความผิดจริงโดยยักยอกเงินของโจทก์ แต่คำฟ้องของโจทก์มีข้อบกพร่องทางกฎหมาย จนอาจทำให้ศาลยกฟ้องได้ สถานการณ์เช่นนี้ก่อให้เกิดข้อถกเถียงทางศีลธรรมและจรรยาบรรณสำหรับทนายความผู้ว่าความให้จำเลย
จรรยาบรรณทนายความ
  • ทนายความมีหน้าที่ปฏิบัติตามกฎหมายและรักษาความยุติธรรมในกระบวนการยุติธรรม
  • รักษาความลับและปกป้องผลประโยชน์สูงสุดของลูกความ ภายใต้กฎหมายและจรรยาบรรณวิชาชีพ
  • ไม่ควรช่วยเหลือในการกระทำผิดหรือบิดเบือนความจริง แต่การใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายไม่ใช่การบิดเบือน
หน้าที่ของทนายความ
  • หน้าที่หลักของทนายความคือการเป็นตัวแทนลูกความอย่างซื่อสัตย์และเต็มความสามารถ โดยไม่คำนึงถึงความเชื่อส่วนตัวเกี่ยวกับความผิด
  • ทนายความมีหน้าที่นำเสนอข้อเท็จจริงและข้อกฎหมายที่เป็นประโยชน์ต่อลูกความต่อศาล
  • การใช้ข้อบกพร่องของโจทก์เพื่อประโยชน์ของจำเลยลูกความ ถือเป็นกลยุทธ์ทางกฎหมายที่ถูกต้องตามหลักการต่อสู้คดีอาญาในระบบกล่าวหา เพราะภาระการพิสูจน์ตกแก่โจทก์
ความขัดแย้งทางจริยธรรม
  • เกิดความขัดแย้งระหว่าง ข้อเท็จจริงที่ทนายความรับทราบ (ว่าจำเลยกระทำความผิด) กับ ข้อบกพร่องทางกฎหมายของคำฟ้อง (ฟ้องโจทก์บกพร่อง)
  • หลักการ "จำเลยบริสุทธิ์จนกว่าจะพิสูจน์ได้ว่าผิด" เป็นหัวใจสำคัญของกระบวนการยุติธรรมอาญา ทนายความมีหน้าที่ทำให้แน่ใจว่าโจทก์ได้พิสูจน์ความผิดของจำเลยอย่างครบถ้วนตามกฎหมายและข้อเท็จจริง
  • ทนายความไม่สามารถโกหก หรือสร้างหลักฐานเท็จได้ แต่มีสิทธิที่จะไม่นำเสนอข้อเท็จจริงที่เสียเปรียบลูกความ หากไม่ใช่หน้าที่ทางกฎหมายที่ต้องเปิดเผย
  • การที่ทนายความชี้ข้อบกพร่องในฟ้องโจทก์ ถือเป็นหน้าที่ตามกฎหมาย เพื่อให้กระบวนการยุติธรรมถูกต้องและเป็นธรรมตามหลักนิติธรรม
ในโลกที่กฎหมายเปลี่ยนแปลงอยู่เสมอ และคดีความมีความซับซ้อนมากขึ้นทุกวัน
การพึ่งพาความรู้และประสบการณ์เพียงลำพังอาจไม่เพียงพออีกต่อไป!
หากท่านเป็นทนายความที่ต้องการยกระดับทักษะการทำคดี หรือต้องการคำปรึกษาเชิงลึกจากผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมายและกลยุทธ์ หรือกำลังเผชิญกับคดีที่ซับซ้อน และต้องการความช่วยเหลือในการสืบค้นข้อกฎหมาย/แนวคำพิพากษาศาลฎีกา
อย่าลังเลที่จะติดต่อเรา!
สำนักกลยุทธ์และกฎหมาย ๙ ดาวเหนือ
เราคือทีมงานผู้เชี่ยวชาญด้านกฎหมาย พร้อมให้คำปรึกษาเชิงลึก วางแผนกลยุทธ์ และช่วยท่านสร้างความได้เปรียบในทุกคดี เพื่อนำพาลูกความสู่ชัยชนะ
ติดต่อเราวันนี้ (กดที่เมนู ตรงแถบด้านบน) เพื่อเปลี่ยนความท้าทายให้เป็นโอกาส และนำพาลูกความของท่านไปสู่ความสำเร็จ!
และคุณยังสามารถติดตามข่าวสารความรู้จากปรมาจารย์ด้านกฎหมาย หรือติดต่อเราได้ ในช่องไลน์ทางการ (LINE Official Account) ต่อไปนี้...