นายทวีศักดิ์ ได้แต่งตั้งให้ นายปกรณ์ เป็นทนายความ ฟ้องร้องดำเนินคดีอาญากับนายวิศรุตในข้อหาฉ้อโกง โดยใบแต่งทนายความระบุให้นายปกรณ์มีอำนาจในการดำเนินคดีแทนนายทวีศักดิ์ได้เต็มที่ทุกประการ

ต่อมาในระหว่างการพิจารณาคดี นายปกรณ์ได้จัดทำและยื่น "คำร้องขอถอนฟ้อง" ต่อศาล โดยระบุข้อความในคำร้องว่า "โจทก์ได้รับชดใช้ค่าเสียหายจากจำเลยจนเป็นที่พอใจแล้ว และไม่ประสงค์จะดำเนินคดีนี้อีกต่อไป ขอถอนฟ้องคดีนี้" ศาลอนุญาตให้ถอนฟ้องและจำหน่ายคดีออกจากสารบบความ ทว่าในความเป็นจริง นายทวีศักดิ์ไม่เคยได้รับเงินชดใช้ใดๆ เลย และไม่เคยสั่งหรืออนุญาตให้นายปกรณ์ไปถอนฟ้องคดีดังกล่าว

เมื่อนายทวีศักดิ์ทราบเรื่อง จึงยื่นฟ้องนายปกรณ์เป็นจำเลยในคดีอาญา ในข้อหา "นำสืบหรือแสดงพยานหลักฐานอันเป็นเท็จในการพิจารณาคดีอาญา" ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 180 วรรคสอง โดยอ้างว่า "คำร้องขอถอนฟ้องที่ระบุเรื่องการได้รับชดใช้เงินนั้นเป็นความเท็จทั้งสิ้น ความจริงแล้วโจทก์ไม่เคยได้รับเงินใดๆ และไม่ได้ตกลงยินยอมด้วยในการถอนฟ้อง การกระทำของจำเลยถือเป็นการแสดงพยานหลักฐานเท็จในการพิจารณาคดีอาญา"

บริษัท แฟชั่นปั้นดาว จำกัด (จำเลย/นายจ้าง) ประกอบกิจการร้านขายเสื้อผ้า เปิดทำการทุกวัน รวมทั้งในวันหยุดนักขัตฤกษ์ โดยได้จ้าง นายปิยะ (โจทก์/ลูกจ้างรายเดือน) ในตำแหน่งพนักงานขายประจำร้าน และทำข้อตกลงในสัญญาจ้างไว้ว่า "ในกรณีที่ลูกจ้างต้องทำงานในวันหยุด นายจ้างจะตอบแทนเป็นเบี้ยเลี้ยงค่าอาหารวันละ 200 บาท บวกเงินโบนัสพิเศษคำนวณจากยอดขายสินค้าในวันนั้น และจะจัดให้ลูกจ้างได้หยุดชดเชยในวันทำงานปกติวันอื่นแทน” นายปิยะตกลงและได้ลงนามในสัญญาดังกล่าวด้วยความสมัครใจ จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็ได้ถือปฏิบัติตามนั้นตลอดมาเป็นระยะเวลา 1 ปีครึ่ง


ต่อมาเมื่อนายปิยะลาออกจากงานแล้ว นายปิยะได้ลูกยุและการชี้ช่องจากเพื่อน จึงยื่นฟ้องคดีต่อศาลแรงงาน เรียกให้นายจ้างชดใช้เงินเพิ่มเติมเป็น “ค่าทำงานในวันหยุด” และ “ค่าล่วงเวลาในวันหยุด” ตามอัตราที่กฎหมายกำหนด โดยคิดย้อนหลังเอาจากวันหยุดทั้งหลายตามจำนวนชั่วโมงที่นายปิยะได้เข้ามาทำงานตามจริง

นายจ้างให้การต่อสู้คดีว่า "โจทก์ได้รับการหยุดชดเชยในวันอื่นๆ ครบถ้วนแล้ว เท่ากับว่าโจทก์ไม่ได้เสียสิทธิใดๆ ในเรื่องวันหยุด อีกทั้งเบี้ยเลี้ยงค่าอาหารกับเงินโบนัสพิเศษที่โจทก์ได้รับไปนั้น รวมกันก็สูงกว่าอัตราค่าจ้างต่อวันทำงานตามปกติของโจทก์เสียอีก โจทก์ไม่ได้เสียประโยชน์ใดๆ ยิ่งไปกว่านั้นทางปฏิบัติของจำเลยก็เป็นไปตามข้อตกลงในสัญญา ซึ่งเกิดขึ้นโดยความสมัครใจยินยอมของโจทก์เอง"

นายวิชาญ (จำเลย) ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกทะเบียนรับรองประวัติสุนัข ณ สมาคมพัฒนาพันธุ์สุนัขแห่งประเทศไทย (โจทก์) ซึ่งเป็นนิติบุคคลเอกชนที่ตั้งขึ้นมาเพื่อตรวจสอบและให้การรับรองประวัติสายพันธุ์สุนัข นายวิชาญมีอำนาจหน้าที่โดยตรงตามระเบียบของสมาคมฯ ในการรวบรวมข้อมูล ตรวจสอบ จดทะเบียนรูปพรรณสุนัข และออกหนังสือรับรองสายพันธุ์สุนัข

ต่อมา นายวิชาญได้รับการขอร้องจากฟาร์มสุนัขรายใหญ่แห่งหนึ่ง ให้ช่วยออกหนังสือรับรองสายพันธุ์ลูกสุนัขไซบีเรียนฮัสกี และให้ระบุข้อความในหนังสือรับรองว่า ลูกสุนัขตัวนี้สืบสายพันธุ์มาจากพ่อพันธุ์กับแม่พันธุ์ที่มีดีกรีแชมป์อันดับ 1 จากการประกวดระดับโลก ทั้งที่ความจริงแล้ว สุนัขตัวนี้เกิดจากพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ทั่วไป นายวิชาญทราบดี แต่ก็ยอมจัดทำหนังสือรับรองให้ พร้อมลงลายมือชื่อตนเองในฐานะหัวหน้าแผนกของสมาคมฯ เพื่อแลกกับผลประโยชน์ส่วนตัว

เมื่อสมาคมฯ ตรวจพบ จึงมอบอำนาจให้ทนายความยื่นฟ้องนายวิชาญต่อศาลเป็นคดีอาญา ในข้อหาปลอมเอกสารและใช้เอกสารปลอมตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 264 และมาตรา 268